ล้ว เวลาใช้ประกายแสงสะดุดตาเกินไป อาจนำภัยมาถึงตัวได้ง่ายๆ”
เธอพึมพำกับตนเอง หยิบแกนเคลื่อนย้ายขึ้นมาจ้องพิจารณา คราวนี้เธอไม่ได้รีบร้อนใช้งานมัน ด้วยเหตุนี้ ก่อนใช้งาน เธอจึงใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำอีก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงค่อยเปิดแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงและท้องชื่อป่าภูเขาไฟในใจ
ทันทีที่เธอท่องชื่อ ร่างกายพลันถูกประกายแสงห่อหุ้มจนโปร่งแสง จากนั้นก็หายวับไป ทว่าครั้งนี้ กลับไม่มีลำแสงทะลุเส้นขอบฟ้า และไม่มีประกายแสงที่เจิดจ้าสะดุดตาอีก
ยามเฟิ่งจิ่วทิ้งตัวลงบนพื้นก็ไม่ได้ตกลงมาจากบนท้องฟ้าเหมือนครั้งก่อนๆ เพียงปรากฏตัวและหมุนคว้างอยู่บนพื้น ก่อนจะค่อยๆ ยืนอย่างมั่นคง เธอมองดูสภาพแวดล้อมอันมืดมิดรอบๆ กาย อดเผยยิ้มไม่ได้
“ที่แท้นี่ต่างหากคือวิธีการใช้แกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงที่ถูกต้อง ใช้อย่างนี้สะดวกกว่าเยอะเลย” เธอสะบัดเสื้อผ้าสีเขียวบนตัว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะสาวเดินไปข้างหน้า
ที่นี่ก็คือป่าภูเขาไฟงั้นหรือ?
น่าจะยังอยู่รอบนอกกระมัง? เพราะอย่างไรในข้อมูลก็บอกไว้ว่าต้นไม้ในป่าภูเขามีค่อนข้างน้อยอีกทั้งอุณหภูมิก็สูงด้วย ทว่าที่นี่ต้อนนี้เป็นเวลากลางคืน แต่กลับสามารถมองเห็นต้นไม้และใบไม้อันอุดมสมบูรณ์ผ่า
