นั่งดื่มชาอยู่ที่โต๊ะ เห็นสองคนเข้ามา ก็พยักหน้าให้พวกเขานั่ง “นั่งเถิด!”
ทั้งสองกล้านั่งเสียที่ไหน ได้เพียงมองแวบเดียวและยืนอยู่ที่เดิม อิ่งอีไม่พูดอะไรเพียงยืนก้มหน้าเงียบๆ ส่วนฮุยหลางกลับหัวเราะแห้งๆ “ภูตหมอ มีอะไรให้รับใช้หรือ?”
“อีกไม่กี่วันข้าจะออกเดินทาง เมื่อถึงตอนนั้นพวกเจ้ากับเหลิ่งซวงจงดูแลทั้งสองจวนให้ดี รอ…” เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงฮุยหลางร้องขึ้นมาด้วยความตกใจก่อน
“อะไรนะ? ภูตหมอจะออกเดินทาง? จะไปที่ใด? ไปนานแค่ไหน? ท่านจะไม่พาพวกเราไปด้วยหรือ? นี่หากนายท่านรู้เข้าพวกเราต้องแย่แน่ๆ!”
อิ่งอีเองก็เงยหน้ามองเฟิ่งจิ่ว เอ่ยว่า “ฮูหยิน นายท่านสั่งไว้ ให้พวกจ้าปกป้องท่านให้ดี หากฮูหยินจะไปไหน ไม่พาฮุยหลางไปก็ได้ แต่โปรดพาข้าไปด้วย”
ได้ยินอย่างนั้น ฮุยหลางถลึงตา จ้องเขาอย่างไม่พอใจ “ทำไมทีข้าไม่ต้องพาไปก็ได้ แต่กลับต้องพาเจ้าไป? ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะเก่งกว่าข้าตรงไหน”
เฟิ่งจิ่วมุมปากกระตุก เธอเหลือบมองพวกเขาสองคนแวบหนึ่ง กระแอมเบาๆ “ข้าไปครั้งนี้ไม่คิดจะพาใครไปด้วยทั้งนั้น พวกเจ้าดูแลที่นี่ให้ดีก็พอ”
“จะได้อย่างไรกัน? เหมือนอย่างที่อิ่งอีบอก ท่านไม่พาเขาไป อย่าง
