นนั้น ทำเอาเธอยังต้องปิดบังท่านย่ามาจนถึงตอนนี้
แม้ท่านปู่ไม่ได้พูดอะไร แต่เธอรู้ การตายของเสี่ยวเฟิ่งเยี่ยส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขามาก เขากลัวท่านย่าเป็นห่วงถึงได้พยายามปิดบังความเจ็บปวดในใจอย่างสุดความสามารถ
หลังจากำชับพวกเขาเสร็จ เฟิ่งจิ่วเอ่ยอีกว่า “คนพวกนั้นที่มาคืนนี้เป็นคนของตำหนักราตรีสังหาร เจ้าตำหนักราตรีสังหารได้รับบาดเจ็บ ระยะนี้คงไม่มาอีก แต่พวกเจ้าก็ต้องตื่นตัวไว้บ้าง เมื่อถึงตอนที่ข้าไม่อยู่ จะสั่งให้หงส์ไฟคอยคุ้มกันอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ข้ายังบอกโม่เฉินไว้แล้ว ให้เขาคอยดูแลหอยาสวรรค์แทนข้า หากมีปัญหาใดแก้ไม่ได้ก็ไปขอให้เขาช่วยเหลือได้”
“ขอรับ พวกเราเข้าใจแล้ว” พวกเขาพยักหน้า หลังจากที่เธอกำชับทุกอย่างครบหมดแล้ว ทั้งสองก็ถอยออกไป
ครั้นกลับถึงจวนหลิง ฮุยหลางเกาหัวมองอิ่งอี “จะปล่อยให้ภูตหมอไปคนเดียวจริงหรือ? นางไม่พาไปแม้กระทั่งหงส์ไฟ จะได้หรือ? หานหรงไม่ได้รับมือได้ง่ายๆ เลยนะ”
“ทุกอย่างทำตามที่ฮูหยินตัดสินใจก็พอแล้ว”
………………………………….
