ม่เฉินหัวเราะ เขาสะบัดแขนเสื้อนั่งลง เอ่ยว่า “เจ้าพูดมาตรงๆ ดีกว่า! หากเจ้าไม่พูดกับข้าให้รู้เรื่องก่อน วันนี้ข้าคงดื่มสุราอย่างสบายใจไม่ได้!”
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาแฝงยิ้ม เอ่ยว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่ข้าจะไม่อยู่สักพัก อยากขอให้ท่านช่วยดูแลหอยาสวรรค์หน่อย”
“อ้อ? เจ้าจะไม่อยู่หรือ? ไปไหน?” เขาประหลาดใจ เซวียนหยวนโม่เจ๋อเพิ่งออกเดินทางไม่กี่วัน เหตุใดนางก็จะไปด้วยแล้วเล่า?
“ไปสะสางเรื่องบางอย่างในป่าภูเขาไฟ” เธอยกสุราขึ้นจิบ “อีกไม่กี่วันก็จะออกเดินทาง”
“เจ้าคิดจะไปลำพัง?”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องใดกันถึงให้คนของเจ้าไปจัดการแทนไม่ได้? ถึงขั้นต้องไปด้วยตนเอง? หากเจ้าไปเองก็น่าจะพาคนไปด้วย อยู่ข้างนอกลำพังหากเกิดอะไรขึ้น เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะอธิบายกับผู้ชายใจแคบผู้นั้นอย่างไร?”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา “หากท่านพูดเช่นนี้ต่อหน้าเจ๋อ ข้าเดาว่าพวกท่านต้องลงไม้ลงมือกันแน่ๆ”
………………………………….
