หลังจากที่เธอเพ่งมองอย่างละเอียด กลับพบว่าในแกนเคลื่อนย้ายไม่มีพื้นที่นอกมหาสมุทรอยู่ ทว่ากลับมีสถานที่อย่างพวกราชวงศ์เฟิ่งอยู่
“ไม่มีพื้นที่นอกมหาสมุทร แต่กลับมีราชวงศ์เฟิ่งหวง แสดงว่าหากจะกลับไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก” เธอพึมพำกับตนเอง หยิบแกนเคลื่อนย้ายขึ้นมามองดู สุดท้ายก็เก็บกลับเข้าไปในห้วงมิติ
หลังจากที่เธอสะสางงานในหอยาสวรรค์เสร็จ กอปรกับวางแผน กระทั่งยามหัวค่ำ หลัวอวี่นำข้อมูลที่เรียบเรียงเสร็จแล้วมาส่งให้เธอ เธอกำชับเขา จากนั้นตนเองก็กลับไปที่จวนเฟิ่ง สั่งให้คนไปส่งข่าวที่ตระกูลน่าหลันพรุ่ง ให้โม่เฉินมาที่จวนเฟิ่ง
เช้าตรู่วันต่อมา โม่เฉินมาที่จวนเฟิ่ง มาถึงลานด้านในโดยมีเหลิ่งซวงคอยนำทาง มองดูสุราอาหารที่จัดวางไว้บนโต๊ะ รวมถึงเฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ตรงนั้นกำลังส่งยิ้มมาให้เขา นัยน์ตาของเขาไหวระริก ยิ้มๆ เดินเข้าไปหา
“วันนี้เป็นวันอะไร? ไม่นึกว่าจะเชิญข้ามาดื่มสุราที่จวนเช่นนี้?”
“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือจะเลี้ยงสุราท่าน? เหล่านี้ล้วนเป็นของสะสมของข้า” เฟิ่งจิ่วเอ่ยยิ้มๆ รินสุราให้เขาหนึ่งถ้วย ขณะเดียวกันก็กล่าวหยอกล้อ “ท่านวางใจ สุราของข้าไม่ได้ดื่มสามจอกล้ม ดื่มอย่างสบายใจได้”
ได้ยินอย่างนั้น โ
