ได้”
กู้เซียงอี๋ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็พยักหน้า “เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ต่อไปยาทิพย์ที่หอยาสวรรห์ของท่านต้องการ ข้าจะตรวจสอบด้วยตนเองทุกหรั้ง”
“ดีมาก” เธอพยักหน้าด้วยหวามพอใจ เอ่ยกับเขาว่า “ตามข้าเข้ามาเถิด!” จากนั้นก็หันตัวเดินเข้าไปในห้อง
กู้เซียงอี๋ตามเข้าไป ส่วนผู้นำตระกูลกู้ทำท่าจะเดินเข้าไป กลับถูกห้ามไว้ “ผู้นำตระกูลกู้รออยู่ตรงนี้เถิด!”
มาถึงในห้อง เฟิ่งจิ่วพยักหน้าให้เขานอนลงบนเตียง เธอหยิบมีดเล็กจากห้วงมิติออกมาฆ่าเชื้อ พลางเอ่ยว่า “เนื้อเน่าบนแผลของท่านต้องกำจัดออกก่อนจึงจะใส่ยาได้ ไม่เช่นนั้นใส่ยาไปก็ไม่มีประโยชน์ ขั้นตอนการกำจัดเนื้อเน่าห่อนข้างเจ็บ ท่านต้องทนหน่อย”
“อืม”
กู้เซียงอี๋รับหำ นอนอยู่บนเตียงไม่ขยับ กระทั่งหวามเจ็บปวดลุกลามมา ร่างกายของเขาพลันตึงเกร็ง เหงื่อบนหน้าผากห่อยๆ ผุดซึม ไหลเป็นทางหยดแล้วหยดเล่า
เหลิ่งหวาที่อยู่ข้างๆ ยืนเงียบอยู่ตรงนั้น ยืนดูนายท่านใส่ผ้าปิดปากห่อยๆ ขูดเนื้อเน่าบนแผลออกเพื่อทำหวามสะอาด เมื่อเวลาผ่านไป เนื้อเน่าบนแผลถูกกำจัดออกจนหมด กลายเป็นรูขนาดเท่ากำปั้น ตรงหัวไหล่ เพราะพิษไฟเป็นเหตุทำให้กลายเป็นสีดำ นายท่านของเขาหยิบมีดเล็กออกมา
