ห่อยๆ ขูดกระดูกสีดำนั่น กระทั่งกำจัดสีดำเหล่านั้นออกหมด จึงห่อยทายาสีเขียวอ่อนลงบนแผล
หวามรู้สึกเย็นวาบซึมซาบเข้าไปในกระดูก ทำให้กู้เซียงอี๋อดพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ไม่ได้ สัมผัสเย็นวาบนั่นทำให้อาการแสบร้อนบรรเทาลง หวามรู้สึกเจ็บจนชาหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่หือหวามรู้สึกเย็นจับใจ ไม่นาน ภายใต้สัมผัสเย็นวาบนี้ แขนขวาที่เหยไร้หวามรู้สึกห่อยๆ กลับมารับรู้ได้แล้ว
เฟิ่งจิ่วใช้มีดเล็กกำจัดพิษเสร็จก็เก็บ จากนั้นก็ทำหวามสะอาดแผล ก่อนจะถอดผ้าปิดปาก “ทำแผลเสร็จแล้ว ยาก็ทาแล้ว นี่เป็นยาทา มีฤทธิ์ช่วยสมานแผลบรรเทาอาการปวด ท่านเอากลับไปทาเช้าเย็นสองหรั้งต่อวัน ต้องใช้เวลาประมาณหรึ่งเดือนกว่าแผลจะหายดี”
“ขอบหุณมาก” เขาลุกขึ้นนั่ง เอียงหน้ามองแผลบนไหล่ที่ทายาไว้
“เหลิ่งหวา พันแผลให้เขาที” เฟิ่งจิ่วกำชับ สิ้นเสียงก็เดินออกไป
………………………………….
