อบตรงๆ ไม่ได้คิดจะปิดบังเขาแต่อย่างใด
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจึงลุกขึ้นพาเขาไปที่จวนเฟิ่ง ยามเดินผ่านประตูเล็กที่เชื่อมสองจวนไว้ด้วยกัน เซียนจื๋อสุ่ยอดประหลาดใจไม่ได้ สองจวนนี้ห่างกันเพียงกำแพงกั้น? ซ้ำตรงนี้ยังเดินทะลุถึงกันได้อีก? เขาพักอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว กลับไม่เคยรู้เลย
มาถึงในจวนเฟิ่ง เฟิ่งจิ่วยังไม่กลับมา พวกเขาจึงนั่งอยู่ในลานสวนครู่หนึ่ง ดื่มชาหนึ่งถ้วย กระทั่งฮุยหลางเข้ามารายงาน “นายท่าน ภูตหมอกลับมาแล้วขอรับ”
เฟิ่งจิ่วเดินทอดน่องเข้ามาในลานสวน ก็เห็นทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ “ท่านเซียน เจ๋อ พวกท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” นึกไม่ถึงว่าจะเจอทั้งสองนั่งอยู่ในลานสวนฝั่งนี้
“อาจารย์ของข้าอยากแลกยากับเจ้าสักสองสามเม็ด” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย นัยน์ตาลึกล้ำแฝงรอยยิ้มจ้องมองเฟิ่งจิ่วที่เดินเข้ามา
ครั้นสบตากับเขา เธอก็เข้าใจความหมายแล้ว เฟิ่งจิ่วเดินมานั่งลงที่โต๊ะ มองเซียนจื๋อสุ่ยแล้วยิ้มถามว่า “ท่านเซียนต้องการยาใดหรือ?”
เซียนจื๋อสุ่ยมองเธอ ถามว่า “เจ้ามีอาวุธวิเศษใดที่อยากได้หรือไม่? ยาทิพย์อายุหลายร้อยปีข้าเหลือไม่มากแล้ว แต่ข้ามีอาวุธวิเศษ
