เอามาแลกยาเม็ดและยาน้ำกับเจ้าได้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วสบตากัน คนข้างหน้าไม่พูดอะไร เพียงยกชาขึ้นมาจิบ ส่วนคนข้างหลังยิ้มๆ หยิบยาสามขวดออกจากห้วงมิติมาวางเรียงกัน จากนั้นก็หยิบยาน้ำออกมาอีกหนึ่งขวด
“ข้ารู้ว่าท่านเซียนไปแลกยามาสองชนิดแล้ว ไม่ทราบว่า ยาสองสามอย่างนี้ถูกใจท่านเซียนหรือไม่?”
เซียนจื๋อสุ่ยมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่ขวดยาตรงหน้า ถามว่า “ยาพวกนี้เป็นยาอะไร? มีสรรพคุณอย่างไรบ้าง?”
“นี่เป็นยาใน ไม่ว่าบาดเจ็บหนักเพียงใดก็รักษาได้ ขวดตรงกลางนี้ใส่ยาแก้พิษระดับหกไว้ ยาแก้พิษระดับหกนี้ เชื่อว่าท่านเซียนคงรู้ว่าแก้พิษอะไรได้บ้าง ข้าคงไม่ต้องอธิบายให้มากความ ส่วนขวดนี้เป็นยาสมานแผลห้ามเลือด ยามเดินทางอยู่ข้างนอกมักได้รับบาดเจ็บอย่างเลี่ยงไม่ได้ แผลภายนอกทั้งมวล ยาขวดนี้ล้วนใช้รักษาได้ทั้งนั้น”
เธออธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบยาน้ำขวดสุดท้ายขึ้นมา “ส่วนยาน้ำขวดนี้ขอเพียงดื่มลงไป พลังก็จะเพิ่มขึ้นในพริบตา นี่เป็นของดีที่ช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน สี่อย่างนี้ ข้าคิดว่าท่านเซียนล้วนต้องการ ท่านเซียนคิดเห็นว่าอย่างไร?”
เซียนจื๋อสุ่ยพยักหน้า
