ข้ารู้มาจากตำราโบราณ ต้นไม้ขวดประเภทนี้ผลิดอกออกผลในรอบร้อยปี ติดผลมากสุดในครั้งหนึ่งก็เพียงไม่กี่ลูก ท่านเดินทางออกนอกสมุทรคราวนี้ หากมีโอกาสที่เหมาะสมก็ลองกินผลวิญญาณนี้ดูก็แล้วกัน!”
“อืม” เขาพยักหน้ารับคำ ก่อนกำชับว่า “เรื่องผลไม้นี้เจ้าอย่าให้ใครรู้เล่า จะได้ไม่นำภัยมาสู่ตัว”
“ข้ารู้” เธอรับคำเสียงเบา เอ่ยว่า “กลับเป็นท่านมากกว่า เดินทางครั้งนี้ต้องระวังตัวให้มาก อย่าประมาทเด็ดขาด จะต้องกลับมาหาข้าอย่างปลอดภัย”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อกระตุกมุมปาก กุมมือของเธอ “ข้ารู้ วางใจเถิด!”
“ข้าจะให้ในครัวเตรียมสราอาหารสักสองสามอย่าง พวกเราไปกินที่ศาลาข้างหน้ากันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วเสนอ
“ได้”
เขาจูงมือเธอเดิน หลังจากเดินเล่นในลานสวนรอบหนึ่ง ก็มานั่งที่ศาลา ทั้งสองพูดคุยสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นาน บ่าวรับใช้ก็ยกสุราอาหารมาให้
ทั้งสองดื่มด่ำบรรยากาศอันสงบสุขในศาลา กระทั่งฟ้าเริ่มมืดจึงค่อยกลับเรือนไปพักผ่อน…
เช้าตรู่วันต่อมา เฟิ่งจิ่วมาที่จวนหลิง ส่งเซวียนหยวนโม่เจ๋อและเซียนจื๋อสุ่ยออกเดินทาง
………………………………….
