ว เพียงต้องการติดตามนายท่านเพื่อรับใช้นาง จะมีใจให้แม่นางเสี่ยวเอ้อร์ได้อย่างไรกัน!
ตู้ฝานหัวเราะเบาๆ “โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ของอย่างวาสนา ใครจะไปรู้เล่า!” เขาลุกขึ้น เดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม
เวลาทั้งวันหลังจากนั้น หยางเสี่ยวเอ้อร์หลบหน้าเหลิ่งหวาตลอด นางไม่กล้าไปเสนอหน้าต่อหน้าเขาอีก เพราะคำพูดของเขาทำให้นางรู้สึกต่ำต้อย โดยเฉพาะบุคลิกอ่อนโยนและใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นของเขา นางนึกถึงคำพูดของตู้ฝานเมื่อใด กอปรกับเห็นเหลิ่งหวา ก็รู้สึกเหมือนไม่กล้าเงยหน้าสู้หน้าเขา
เหลิ่งหวาเห็นอย่างนั้นก็เหนือความคาดหมาย เห็นนางหลบหน้าตนเองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
ส่วนเฟิ่งจิ่วสะสางเรื่องราวในหอยาสวรรค์เสร็จ และกลั่นยาเสร็จหนึ่งเตาก็เตรียมตัวจะกลับจวนเฟิ่ง ทว่าพอมาถึงชั้นหนึ่ง กลับเห็นหยางเสี่ยวเอ้อร์กำลังเช็ดโต๊ะอย่างห่อเหี่ยว จึงอดเรียกเหลิ่งหวามาสอบถามไม่ได้
“เสี่ยวเอ้อร์เป็นอะไรไป? เมื่อเช้ายังเห็นนางตื่นเต้นดีใจ เหตุใดตอนนี้กลายเป็นอย่างนี้? หรือนางไม่คุ้นชินกับงาน?”
เหลิ่งหวาได้ยินก็อดยิ้มแห้งไม่ได้ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้เธอฟัง
“เรื่องก็เป็นอย่างนี้ขอรับ ข้าเห็นนางหลบหน้าข้าตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว
