ยามพูดคุยก็ไม่กล้าเงยหน้ามองข้า ข้ากำลังคิดว่าตู้ฝานพูดแรงเกินไปหรือไม่ ข้าต้องไปคุยกับนางสักครั้งรึไม่?”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ที่แท้ก็อย่างนี้เอง เอาล่ะ เจ้าไปทำงานเถิด! เรื่องนางปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” เธอพยักหน้าให้เหลิ่งหวา ก่อนจะเดินไปหาเสี่ยวเอ้อร์
“เสี่ยวเอ้อร์”
“พี่หญิงเฟิ่ง” หยางเสี่ยวเอ้อร์เงยหน้ามองเธอ “ท่านจะกลับแล้วหรือ?”
“อืม ข้าตั้งใจจะกลับแล้ว เจ้าเป็นอะไรไป? วันนี้ทำงานได้หรือไม่?” เธอยิ้มถาม
“ทำได้เจ้าค่ะ ช่วยงานที่นี่ไม่ยาก” นางพูดไปๆ ก็ก้มหน้าต่ำ แม้ทำงานที่นี่จะไม่ยาก แต่ในเวลาหนึ่งวันที่ผ่านมานางก็รู้สึกได้แล้ว คนที่มาซื้อของชอบหญิงขายยาที่รูปร่างหน้าตาดีพวกนั้นมากกว่า พวกเขาไม่ค่อยมาหานาง
เห็นอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ข้ายังตั้งใจว่าจะออกไปซื้อของสักหน่อยด้วย เจ้าออกไปกับข้าเถอะ!”
“ได้” นางรับคำ ก่อนจะเดินออกมาจากด้านในโต๊ะ แล้วเดินตามเฟิ่งจิ่วออกไป
มาข้างนอก นางเอาแต่ก้มหัวและกำชายกระโปรงตลอดทาง คล้ายกำลังครุ่นคิด เงยหน้ามองเฟิ่งจิ่วทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไปหลายครั้ง
“ทำไมรึ? เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้างั้นหรือ?” เห็นนางไม่เอ่ยปากเสียที เฟิ่งจิ่วจึงยิ้มถาม
