หยางเสี่ยวเอ้อร์มองนางที่อยู่ข้างๆ ดวงหน้างามล้ำ ชุดสีแดงเพลิง รูปร่างโค้งเว้าได้รูป ยามเดินอยู่บนถนนมีคนเหลียวหลังมองมากมาย สายตาลุ่มหลงในความงามของผู้ชาย และสายาริษยาของผู้หญิงเหล่านั้น ล้วนจับจ้องมาที่นาง
“พี่หญิงเฟิ่ง ผู้ชายล้วนชอบหญิงงามหรือ? พวกเขาล้วนชอบหญิงงามโดยสัญชาตญาณงั้นหรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ เดินไปพลาง เล่าเรื่องที่เธอกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อรู้จักกันให้นางฟังไปพลาง พร้อมกับซื้อของตามข้างทางไปด้วย เพื่อเตรียมเอาไว้ให้เจ๋อพกยามออกเดินทาง
“เรื่องก็เป็นอย่างนี้ ตอนนั้นข้ายังเสียโฉมด้วยนะ ต่อมาก็เอาแต่ขัดแย้งโต้เถียงกันตลอด ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่เริ่มใกล้ชิดกัน ที่จริง ผู้ชายชอบความงงามนั้นเป็นสัญชาตญาณ แต่การจะมัดใจผู้ชายได้อย่างแท้จริง กลับไม่ใช่หน้าตาและรูปร่าง ทว่าเป็นตัวเจ้าเอง หัวใจของเรางาม จึงเรียกว่าความงามที่แท้จริง”
เธอยิ้มๆ มองนางที่อยู่ข้างๆ “หากคนคนหนึ่งรักเจ้าจริง ไม่ว่าเจ้าจะผอมหรืออ้วน ในสายตาของเขาล้วนงามทั้งนั้น ไม่มีใครเทียบได้”
………………………………….
