ตอนที่ 1987 ยิ้มแล้วงามนัก
“เรื่องนี้…” เหลิ่งหวามองนางอย่างลังเล “ท่านจะมาช่วยงานที่นี่หรือ?”
“ใช่แล้ว! พี่หญิงเฟิ่งบอกว่าข้ามาที่นี่ได้เสมอไม่ใช่หรือ? ข้าคิดดูแล้วอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ มาช่วยงานที่นี่ดีกว่า แต่อย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องบอกพี่หญิงเฟิ่งก่อน!” นางยิ้มกว้างมองเขา ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า “อีกอย่าง หากมาช่วยงานที่นี่ ก็ยังได้เจอพี่เหลิ่งหวาบ่อยๆ ด้วย”
เมื่อได้ยินแล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเหลิ่งหวาพลันแข็งทื่อ “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! นายท่านอยู่บนชั้นใต้หลังคา ท่านขึ้นไปบอกนางเอง ตอนนี้ข้ายังมีงานต้องไปทำ คงขึ้นไปกับท่านด้วยไม่ได้”
“ได้” นางพยักหน้า กล่าวว่า “อย่างนั้นข้าขึ้นไปก่อน” เอ่ยจบ ก็สาวเดินขึ้นไปบันไดไปทันที
หยางเสี่ยวเอ้อร์มาบ่อยมาก ตอนขึ้นไปบนชั้นใต้หลังคากลับไม่ได้ถูกขวาง เพียงแต่เหลิ่งหวาที่ยังยืนอยู่ที่เดิมเห็นแล้วก็กลัดกลุ้ม มองดูเงาร่างของนางขึ้นไปชั้นบน ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ
“เพิ่งจะเช้าตรู่ถอนหายใจอะไรกัน?” เหลิ่งซวงที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อใดยืนอยู่ข้างกายเขา ถามขึ้น
“ท่านพี่” เหลิ่งหวาเห็นว่าเป็นนาง จึงเผยรอยยิ้มออกมา “ท่านมาอยู่นี่ได้อย่างไร? ไม่ต้
