ารยานั่น ยินยอมเสนอราคาสูงเท่าฟ้า นายท่านของข้าไม่ยอมขาย” ขณะอธิบาย ฟั่นหลินมารินน้ำที่โต๊ะ ก่อนจะยกมาที่ข้างเตียง “ผู้อาวุโส ดื่มน้ำสักด้วยเถิด!”
ผู้อาวุโสถานได้ยินคำพูดของเขา ก็ถึงกับพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง ในใจตะลึงตะลาน ของล้ำค่าเพียงนั้นเฟิ่งจิ่วเอาออกมาให้เขาดื่ม? ทะ ทำอย่างนี้จะได้อย่างไรกัน?
ในอีกด้าน เฟิ่งจิ่วมาถึงชั้นใต้หลังคาก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ถึงข้าจะไม่ค่อยยุ่งนัก แต่ทำไมวันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยนัก! รู้สึกไม่อยากขยับเลย”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอื้อมมือไปโอบเอวของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแววมีเสน่ห์เอ่ยว่า “เหนื่อยเจ้าก็พัก ข้าจะอยู่ข้างเจ้า เจ้านอนให้สบายใจเถิด! เดี๋ยวค่ำหน่อยข้าจะอุ้มเจ้าไปนอนพักผ่อนที่เตียงเอง”
เฟิ่งจิ่วที่พิงอกเขาอยู่หรี่ตา ทั้งสองเอนหลังบนตั่งตัวเตี้ยแลดูค่อนข้างเบียดเสียด ทว่า เธอแทบจะซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของเขากว่าครึ่งตัวแล้ว ความรู้สึกยามซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาช่างเป็นความรู้สึกที่ประหลาดนัก และทำให้มุมปากของเธอหยักยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“โธ่ ข้าชอบนอนเบียดอย่างนี้”
เธอพูดออกไปอย่างไม่ได้คิด ขณะนอนทับเขาอย่างนี้ ครั้นนึกทบทวน กลีบปาก
