ี่นี่ไม่ได้” เขาพยายามลุกขึ้น แต่กลับถูกเฟิ่งจิ่วกดไว้
“ท่านไม่ต้องห่วง อยู่ที่นี่ท่านจะปลอดภัย คนพวกนั้นทำร้ายท่านไม่ได้หรอก” เฟิ่งจิ่วบอกเขา พลางเอ่ยว่า “ข้าอุตส่าห์ลงทุนไปมากมายกว่าจะช่วยชีวิตท่านไว้ได้ ตอนนี้อาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายดี ยังลงจากเตียงไม่ได้”
“แต่ว่า…”
“วางใจเถิด! อยู่ต่อได้ไม่เป็นไร” เธอยิ้มๆ ก่อนจะหันไปกำชับฟั่นหลินที่อยู่ข้างๆ “ได้ให้ท่านปู่ถานดื่มยาน้ำแล้วหรือไม่?”
“ยังขอรับ” ฟั่นหลินตอบ ก่อนจะหยิบยาน้ำขวดนั้นยื่นให้เธอ พลางประคองชายชราขึ้นมาให้เขานั่งพิงหัวเตียง
เฟิ่งจิ่วบิดเปิดฝาขวด ก่อนจะยื่นไปข้างหน้า “ท่านปู่ถาน ดื่มสิ่งนี้เถิด! ดีต่อร่างกายของท่าน”
ผู้อาวุโสถานมองดูยาน้ำที่มีสีใสสะอาดอย่างตกตะลึง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ “ของอย่างนี้มีค่าเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้” แค่เห็นก็รู้แล้วว่ายาขวดนี้ราคาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน เขาจะดื่มของอย่างนี้ลงไปได้อย่างไรกัน! ของที่มีค่าขนาดนี้ ไม่รู้ว่านางได้มาอย่างยากลำบากขนาดไหน จะให้มาสิ้นเปลืองกับเขาได้อย่างไรกัน
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “สิ่งนี้ข้ากลั่นขึ้นมาเอง ไม่มีราคา”
………………………………….
