ตอนที่ 1979 เลี่ยงไม่พ้น
“อะแฮ่ม!”
น่าหลันจื่อเยี่ยนกระแอมเบาๆ หันซ้ายหันขวา กระซิบบอกว่า “ท่านพ่อ ที่นี่คนมีคนเยอะ อย่างน้อยท่านก็ไว้หน้าข้าบ้างเถิด” ขณะเอ่ย หางตาของเขาก็เหลือบเห็นเงาร่างสีดำแบบบางร่างหนึ่ง ดวงตาพลันเป็นกระกายขึ้นมาทันที
“ท่านพ่อ ท่านเดินดูเองไปนะ! ข้าไปล่ะ” พูดจบ ไม่รอให้พ่อของเขาตอบก็รีบสาวเท้าเดินไปหาเงาร่างสีดำแบบบางที่อยู่ไม่ไกลทันที
“แม่นางเหลิ่งซวง” น่าหลันจื่อเยี่ยนมาหยุดยืนตรงหน้าเงาร่างสีดำ ยิ้มบางๆ แล้วค้อมหัวทักทายเล็กน้อย “เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่? ข้าคือน่าหลันจื่อเยี่ยน หลายวันก่อนเราเคยเจอกัน”
เหลิ่งซวงมองชายหนุ่มตรงหน้าแวบหนึ่ง พยักหน้าน้อยๆ “คุณชายน่าหลัน”
“เจ้าจำข้าได้หรือ! ดีเหลือเกิน” เขาเอ่ยด้วยความลิงโลด หว่างคิ้วเปี่ยมไปด้วยความเบิกบาน
ทางนั้น ยามผู้นำตระกูลน่าหลันเห็นลูกชายคนเล็กทิ้งตนเองไว้ก่อนวิ่งไปหาหญิงสาวในชุดกระชับตัวสีดำ แล้วยังพูดคุยหยอกเย้า ก็อดถลึงตาด้วยความโมโหไม่ได้ “แต่ละคนไม่ได้เรื่องเลยสักคน!” เขาส่ายหน้า ไม่นานก็เอามือไพล่หลังเดินชมยาในชั้นที่หนึ่ง
“คุณชายน่าหลันมีธุระใดหรือ?” เหลิ่งซวงมองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ครั้งแรก
