ชะโงกหน้ามาหานางอย่างไม่ปี่มีไม่มีขลุ่ย จากนั้นก็บอกชื่อของเขา วันนี้ก็ยังวิ่งมาหยุดตรงหน้านางแล้วยิ้มประหลาดเช่นนี้อีก เขาคิดจะทำอะไรกัน?
“เอ่อ คือว่า…” เขากลอกตาไปมา ตอบว่า “แม่นางเหลิ่งซวง ข้าอยากเดินดูยาสักหน่อย เจ้าช่วยแนะนำให้ข้าได้หรือไม่?”
“ข้ายังมีธุระ หากท่านจะเดินดูยาข้าเรียกคนอื่นมาแนะนำให้ได้” ขณะเอ่ย ก็ไม่รอให้น่าหลันจื่อเยี่ยนตั้งตัว เห็นนางเดินไปกำชับหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
“พาคุณชายน่าหลันเดินดูยาให้ทั่ว” กำชับเสร็จ นางก็พยักหน้าให้น่าหลันจื่อเยี่ยนเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินไป
“คุณชาย เชิญทางนี้เจ้าค่ะ” หญิงสาวผายมือทำท่าเชื้อเชิญให้น่าหลันจื่อเยี่ยน
เห็นอย่างนั้น น่าหลันจื่อเยี่ยนยิ้มๆ โบกมือ “ไม่ต้องแล้ว เจ้าไปทำงานต่อเถิด! ข้าเดินดูเองได้” คนที่เขาอยากให้อยู่ด้วยไม่มีเวลาอยู่กับเขา เขาจะมีใจให้คนอื่นมาอยู่ด้วยเสียที่ไหน ไม่สู้เดินดูเองยังอิสระเสียกว่า
หญิงขายยาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ หากคุณชายมีอะไรให้รับใช้ก็เรียกบ่าวได้นะเจ้าคะ” ค้อมหัวคารวะหนึ่งทีก็หมุนตัวเดินไป
ขณะเดียวกันบนชั้นใต้หลังคา โม่เฉินนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง
