รียกพี่ชายเหลิ่งหวานี่แหละ ท่านพ่อไม่ต้องมายุ่ง”
“ได้ๆ ข้าไม่ยุ่งๆ เจ้าอยากทำอะไรก็ทำ ข้าไปถามเรื่องยาเมื่อกี้ก่อน” เข้ามาด้านในหอยาสวรรค์ ผู้นำตระกูลหยางโบกมือไล่นางไปเดินชมด้วยตนเอง
“ท่านพ่อ อีกเดี๋ยวข้ากลับบ้านเอง ท่านทำธุระเสร็จก็กลับก่อนได้เลย” หยางเสี่ยวเอ้อร์ยิ้มร่า เพียงพริบตาเดียวก็หายลับเข้าไปในกลุ่มคน
“จริงอย่างที่เขาว่า บุตรสาวเมื่อโตแล้วก็ยากควบคุม!” ผู้นำตระกูลหยางส่ายหน้า ถอนหายใจก่อนจะสอดส่องหาเงาร่างของเหลิ่งหวาไปรอบๆ
ในอีกด้านหนึ่ง ผู้นำตระกูลน่าหลันที่ถูกทิ้งทันทีที่เข้าในหอยาสวรรค์โกรธจนหน้าแดง ปากก็เอาแต่พึมพำ “เจ้าลูกทรพีคนนี้ บอกให้เขาแนะนำให้เราฟัง เจ้าดูเขาสิ พริบตาเดียวก็หายหัวไปไม่เห็นเงาคนแล้ว ข้าสงสัยนักว่าเขาเป็นลูกชายข้าจริงๆ หรือไม่ ไม่รู้จักคิดถึงใจเราเลยสักนิด”
น่าหลันจื่อเยี่ยนได้ยินประโยคนั้นก็อดพึมพำเบาๆ ไม่ได้ “นี่ท่านพ่อไม่รู้หรือว่าท่านพี่ใช่ลูกชายของท่านจริงหรือไม่? หากท่านพี่มาได้ยินประโยคนี้ จะต้องโกรธแน่”
ได้ยินอย่างนั้น ผู้นำตระกูลน่าหลันหันกลับไปตบหัวเขา “พูดอะไรของเจ้า? เขาจะไม่ใช่ลูกชายของข้าได้อย่างไร? ฟังไม่ออกรึว่าข้ากำลังบ่น
