บทที่ 781 เจ็บก้นแบบนี้ จะพูดออกไปได้อย่างไร
“สวรรค์!” สะใภ้ใหญ่เฉินจุดตะเกียงจึงเห็นบาดแผลนั้น นางร้องด้วยความตกใจ “แผลใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ!”
เมื่อมองไปยังพื้นนองเลือดก็เห็นว่ามีก้อนหินคมเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
แสงสว่างจากตะเกียงริบหรี่เพราะมันแขวนอยู่ค่อนข้างสูง จึงไม่มีใครสังเกตเห็นก้อนหินนั้น ใครเล่าจะคิดว่าเฉินเสิ่นจะล้มหัวฟาดหินก้อนนั้นเข้าพอดี
เมื่อเห็นเลือดยังคงไหลออกจากแผลไม่หยุด สะใภ้รองเฉินก็รีบเอามือปิดปากแผลไว้
ทว่าเลือดไหลนองปานนี้ นางจะห้ามเลือดได้อย่างไร จึงลนลานตะโกนขึ้นว่า “อาสะใภ้! เลือดจากแผลของท่านแม่ไหลไม่หยุดเลย ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”
“กดเอาไว้ก่อน กดให้สุดแรง…” เฉินจ้าวซื่อร้อนใจเช่นกัน แต่นางก็ใจชื้นขึ้นเมื่อไม่พบแผลบนตัวสามี มีเพียงเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดเท่านั้น
เลือดนั้นไม่ใช่ของสามีนาง แต่ดูท่าว่าจะเป็นของเฉินเสิ่น
“ไม่ได้ผลเจ้าค่ะ ข้ากดแล้ว”
“ไปหาขี้เถ้ามา ขี้เถ้าใช้ห้ามเลือดได้”
พวกนางวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ หาผ้ามารองศีรษะเฉินเสิ่นและนำขี้เถ้ามาโปะแผล วิธีการนี้ใช้ได้ผลอยู่เพียงไม่นานนัก
สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์ เลือดยังไหลออกจากแผลบริเวณท้ายทอยของนางไม่หยุด
สะใภ้รองเฉินพลันวิตก “พี่สะใภ้ ข้าเกรงว่าเราต้องส่งท่านแม่ไปรักษาที่โรงหมอ…”
ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยจนสิ้นคำ สะใภ้ใหญ่เฉินก็คว้ามือนางไว้และพูดว่า “จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร! ลืมเรื่องที่เรายังออกไปข้างนอกไม่ได้แ
