เป็นเพื่อนคุณชายใหญ่เยี่ยน ก่อนจะเดินตามเข้าไปด้านใน
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่เคยพบจูซานมาก่อน จึงมองหน้าแล้วถามว่า “เจ้าตามเข้ามาทำไม?”
“ท่านไม่ได้จะรักษาท่านแม่ข้าหรอกหรือ ข้าเข้ามารอดูว่ามีสิ่งใดให้ช่วยเหลือหรือไม่” จูซานแปลกใจ หรือว่าหมอผู้นี้จะมีนิสัยพิกลที่ไม่ชอบให้คนอื่นดูตอนรักษา?
“ท่านแม่ของเจ้าหรือ?” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยจ้องมองเย่อวี๋หรานแล้วเอ่ยถาม “นี่คือลูกชายของท่านหรือ?”
นางพยักหน้า “อืม ลูกชายคนที่สาม”
“ลูกดกนัก” เขาเอ่ยหยอก “ข้าเคยเห็นมาหลายคนแล้ว แต่ก็ยังมีคนนี้อีกคนหรอกรึ”
พูดจบ เขาก็หันมามองจูซานอีกครั้ง
จูซานงุนงง ‘ท่านแม่สนิทสนมกับท่านหมอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?’
มองเพียงแวบเดียวก็เห็นว่าท่านหมอผู้นี้ต่างจากหมอชาวบ้านลิบลับ เรียกได้ว่าคนละชั้น
ระหว่างที่เขาไม่อยู่ในหมู่บ้านนั้นเกิดอะไรขึ้นที่บ้านกันแน่? ถึงกับทำให้ท่านแม่สนิทสนมกับท่านหมอได้ถึงเพียงนี้
“ขอบคุณท่านมาก” เย่อวี๋หรานรับ ‘คำชม’ นั้นด้วยความยินดี ส่วนความหมายแฝงในคำพูดของเขานั้น คงต้องขออภัยที่นางไม่เข้าใจ
ภายในห้องด้านใน ท่านหมอไป๋หลี่น้อยให้จูซานอุ้มมารดาขึ้นนอนบนเตียง
เนื่องจากหญิงชายต่างกันจึงไม่เหมาะสมนัก ทำให้ต้องเรียกเจ้าหน้าที่หญิงสูงวัยมาเป็นผู้ช่วย
เขาให้จูซานออกไปรอด้านนอก ก่อนจะให้ผู้ช่วยถอดเสื้อผ้าเย่อวี๋หรานเพื่อตรวจดูอาการบาดเจ็บภายนอก
ระหว่างนั้นเขาก็ถามจูซานว่านางล้มได้อย่างไร
อีกฝ่ายตอบอ
