อง
“มาทำอะไรที่นี่กัน?” นางแปลกใจที่เจอเขาที่นี่
ตอนอยู่ในตำบลอันจิ่ว นางรู้ว่าไป่เย่าถังเป็นโรงหมอใหญ่และพบได้หลายที่ การเจอไป่เย่าถังในเมืองผู่โซ่วยังเข้าใจได้ แต่ตัวเขายังมาอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?
“ประโยคนี้ข้าควรเป็นคนพูดไม่ใช่หรือ?” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยมองนางที่ถูกอุ้มมา “เกิดอะไรขึ้นกับท่าน? คราวก่อนที่พบกันก็เป็นท่านที่พาคนมาหาหมอ คราวนี้เป็นคนถูกพามาหรอกหรือ?”
เย่อวี๋หรานอับอายเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเรื่องที่นางต้องมาหาหมอ ทว่าเป็นส่วนที่นางเจ็บต่างหาก นางเจ็บก้นแบบนี้แล้วจะพูดออกไปได้อย่างไร
“หือ?” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยเคยโต้วาจากับนางมาหลายครั้ง ย่อมรู้ว่ารับมือกับนางได้ยากเพียงใด ทว่าบัดนี้นางกลับมีท่าทีเช่นนี้…
เขายิ่งคลางแคลงใจ อะไรกันที่ทำให้นางกระอักกระอ่วนจะเอื้อนเอ่ยนัก
“ไม่มีอะไร แค่หกล้มเท่านั้น” นางไม่ต้องการที่จะเปลี่ยนหมอแต่อย่างใด แม้จะอับอายแต่นางก็เชื่อในทักษะการแพทย์ของท่านหมอไป๋หลี่น้อย
ตั้งแต่เรื่องการตั้งท้องของสะใภ้รองไปจนถึงแผลเป็นบนหน้าผากของต้าเป่า ทั้งหมดนี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ฝีมือของเขาได้แล้ว
ขอเพียงมีความสามารถ ต่อให้ยากที่จะทำใจนางก็จะอดทน
“หกล้มจนเจ็บที่ใด?”
“ก้น”
ท่านหมอไป๋หลี่น้อย “…”
หยาบคายนัก!
คนอื่นเจ็บกันที่ขา ทว่านางกลับดีนัก เจ็บที่ก้นอย่างนั้นหรือ!
แม้เขาจะไม่พอใจแต่กลับไม่แสดงออกทางสีหน้า ให้คนพาเย่อวี๋หรานเข้าไปด้านใน
จูซานให้จูชีอยู่ข้างนอก
