นนั้น ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินขั้นสูงสุดซึ่งเป็นคนที่มีพลังต่ำสุดกำกระบี่ยาวในมือพุ่งโจมตีมาทางเฟิ่งจิ่ว เห็นเพียงเสี้ยวนาทีที่เขาโฉบไหวเข้ามา กลิ่นอายพลังวิญญาณในตัวระเบิดออกมา กระบี่คมในมือส่องประกายเย็นเยือก พลังกระบี่กระจายดังหึ่งๆ พุ่งแทงไปยังศัตรู
ท่ามกลางผู้คน หยางเสี่ยวเอ้อร์กลั้นหายใจด้วยความตระหนก มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง นางอดดึงแขนเสื้อพ่อของนางแล้วถามไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ พี่สาวเฟิ่งจะสู้คนพวกนั้นได้หรือไม่?”
เห็นเฟิ่งจิ่วและเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ท่าทางดูผ่อนคลาย ผู้นำตระกูลหยางพยักหน้า ตอบว่า “น่าจะได้”
เพราะอย่างไร แม้แต่เขาเองก็ยังมองพลังของพวกเขาสองคนนั้นไม่ออก ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่มีความมั่นใจ พวกเขาจะกล้ามีเรื่องกับคนพวกนี้ได้อย่างไร? เพียงแต่ไม่รู้ว่าพลังของพวกเขาอยู่ในระดับใดกันแน่? ยามเผชิญหน้ากับคนพวกนี้ พวกเขาจะสู้ด้วยวิธีไหน?
ขณะที่กำลังมองดูพวกเขาอยู่ กลับเห็นว่าไม่ว่าจะเป็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อหรือแม้แต่เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงล้วนไม่ขยับเขยื้อน เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยิ่งเมื่อเพ่งมองดีๆ จะเห็นว่าเฟิ่งจิ่วกำลังหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย ราวกับไม่เห็นคนที่กำลังโจมตีนา
