งอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
ในขณะที่ทุกคนกำลังเป็นห่วงเธอ กลับเห็นเงาร่างสีเท่าพุ่งออกมาจากหอยาสวรรค์ โจมตีผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินขั้นสูงสุดคนนั้น ขณะเดียวกัน เสียงเย้ยหยันก็ดังขึ้นด้วย
“คิดจะสู้กับนายท่านของข้างั้นหรือ? ผ่านด่านข้าไปให้ได้ก่อนเถอะ!”
“เกร๊ง!”
อาวุธในมือทั้งสองปะทะกัน เกิดเป็นเสียงเคร้งคร้าง แรงกดดันของผู้แข็งแกร่งระดับเซียนเหินขั้นสูงสุดแผ่กระจายออกไปเมื่อทั้งสองปะทะกัน กระแสอากาศที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าปะทะกันระลอกแล้วระลอกเล่า เมื่อพวกเขาตวัดกระบี่ออกไป ก็เกิดเป็นเสียงหึ่งๆ
“ชิ้ง!”
“เกร๊ง! เกร๊ง! ชิ้ง!”
เงาร่างสองร่างโรมรันพันตี หมุนคว้างเอากระแสอากาศพวยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้า พลังกระบี่ประกายดาบสว่างวาบไปทั่วทิศ ฝูงชนถอยหนีอีกครั้งด้วยความตกใจ ทว่าด้านบนหอยาสวรรค์ ไม่รู้ว่ามีกลุ่มคนชุดดำยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด พวกเขายืนป้องกันพลังกระบี่อยู่ตรงนั้น เพื่อไม่ให้พลังกระบี่สร้างความเสียหายแก่หอยาสวรรค์
“เฮือก!”
คนที่ถอยหลังไปอยู่ห่างๆ สูดหายใจ มองพวกคนที่ยืนอยู่บนหอยาสวรรค์ “คนของหอยาสวรรค์กำลังปัดป้องพลังกระบี่อยู่งั้นหรือ? นะ นั่นล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเซียนเหินขึ้นไ
