ากเหลิ่งหวาไปพลาง ครั้นเห็นว่าในชั้นวางมีเพียงขวดยาเปล่าๆ กลับไม่มียาอยู่ข้างใน คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย
ไม่เห็นยา แต่กลับมีเพียงขวดยาและคำอธิบายเกี่ยวกับระดับของยารวมถึงราคา เดินเข้าไปข้างในอีกเล็กน้อย ก็เห็นยาที่ถูกจัดวางไว้ในชั้นวางตัวหนึ่ง ยามเห็นยาตัวนั้น นักเล่นแร่แปรธาตุหลายคนที่เดินตามหลังหัวหน้านัยน์ตาหดเล็ก รีบสาวเท้าเข้าไปดู
“นี่เป็นยาระดับสี่? ยาระดับสี่ยังเป็นเพียงยาทั่วไป? พวกเจ้าดูสีและลายของยาเม็ดนี้งดงามขนาดไหน นี่เป็นยาระดับสี่คุณภาพเยี่ยมเชียวนะ! ยาอย่างนี้กลับถูกจัดเป็นยาทั่วไป? เสียของเกินไปแล้ว!”
นักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งพูดด้วยอารมณ์อันพลุ่งพล่าน สีหน้าไม่พอใจ คล้ายรู้สึกว่ายาล้ำค่าเช่นนี้ถูกจัดเป็นยาทั่วไปเป็นเรื่องที่ไม่สมควร
ได้ยินคำพูดของนักเล่นแร่แปรธาตุคนนั้น คนรอบข้างต่างพากันหัวเราะเบาๆ “ใช้คำว่าเสียของกับที่นี่เหมาะสมหรือ? นักเล่นแร่แปรธาตุคนนี้ตื่นตูมเกินเหตุไปแล้วกระมัง?”
“อะแฮ่ม!”
หัวหน้าที่อยู่ข้างหน้ากระแอมเบาๆ เหลือบมองนักเล่นแร่แปรธาตุที่ตื่นตูมเกินเหตุแวบหนึ่ง “เบาเสียงหน่อย ข้างในนี้ห้ามส่งเสียงดังโหวกเหวก” ขณะเอ่ย เขายกมือชี้ไปยังตัวหนังสือที่เขียน
