รับ” เหลิ่งหวาตอบ เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงปล่อยให้พวกเขายืนดูด้วยตนเอง
หัวหน้าสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุสูดดมกลิ่นหอมกลิ่นนั้น มองดูยาขนาดเท่ากำปั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “นี่คงจะเป็นยาที่หลอมขึ้นจากยาทิพย์ล้ำค่านับร้อยกว่าชนิด ดูจากสีและกลิ่นหอมของยาก็บอกได้แล้วว่านี่เป็นยาล้ำค่า!”
เหลิ่งหวายืนอยู่ตรงนั้นไม่พูดอะไร ยาเป็นอย่างไร คนเหล่านี้เป็นคนของสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุย่อมดูออกอยู่แล้ว
“คือว่า ผู้ดูแลเหลิ่ง ข้าจะเอายาทะลวงขั้นที่อยู่ตรงนี้” นักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งชี้ไปยังยาที่อยู่ตรงมุมร้าน
เหลิ่งหวามองยาเม็ดนั้นแวบหนึ่ง ยิ้มๆ ตอบว่า “ยาทะลวงขั้นนี้ขายหมดแล้วขอรับ” ไม่เพียงเม็ดนี้ เชื่อว่ายาส่วนใหญ่ในชั้นหนึ่งนี้ล้วนถูกคนจองไปหมดแล้ว
“ทุกท่านขึ้นไปดูที่ชั้นสองได้ ยาที่ชั้นสองมีไม่มาก ทว่าแต่ละชนิดล้วนเป็นสุดยอดของล้ำค่าแน่นอน” เหลิ่งหวาผายมือเชิญพวกเขาขึ้นไปที่ชั้นสอง
เห็นอย่างนั้น หัวหน้าพยักหน้า ยิ้มบอกว่า “ก็ดีเหมือนกัน พวกข้าขึ้นไปดูยาชั้นยอดของหอยาสวรรค์กันหน่อยเถิด” ขณะกล่าวก็เดินไปข้างหน้า กลับเห็นกลุ่มคนที่ไม่นับว่าแปลกหน้ายืนอยู่หน้าบันไดชั้นสอง
“ท่านผู้นำตระกูล
