ขาเดินจากข้างหลังไปข้างหน้า ชะโงกหน้าเข้าไปดู ก่อนจะถลึงตาแล้วอุทานเสียงเบา “ยาทะลวงขั้นระดับสี่! นี่ทั้งรูปและสีล้วนเป็นของชั้นยอดเลยทีเดียว!”
เขาอุทานเสียงเบา พลางแหวกกลุ่มคนจากตระกูลผู้ดีพวกนั้นออก เบียดเข้าไปชะโงกหน้าดูอย่างละเอียด สีหน้าตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด “ไม่ผิดแน่แล้วๆ เป็นยาทะลวงขั้นระดับสี่! ยาที่แม้มีทองหมื่นชั่งก็ยังไม่อาจได้มาครองง่ายๆ กลับถูกวางไว้ในมุมเช่นนี้ นี่มันช่าง ช่าง…”
เขานึกไม่ออกว่าจะบรรยายด้วยคำใด เพียงทำหน้าตื่นเต้นและดีใจ ก่อนจะรีบหันตัวเดินกลับไปหาเหลิ่งหวา “ยานี้ข้าจะเอา! ห่อให้ข้าเดี๋ยวนี้”
ผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสพวกนั้นที่อยู่ข้างๆ สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา หนึ่งในนั้นตบไหล่ผู้นำตระกูลหยาง ก่อนบอกว่า “สหายหยาง เจ้าอย่ากระโตกกระตาก แล้วก็อย่าตื่นเต้นนักเลย ยานี้มีคนซื้อไปแล้ว เมื่อครู่ข้าเพิ่งถาม หมดแล้วล่ะ”
“ใช่แล้ว พวกข้ามาก่อนเจ้ายังแย่งมาไม่ได้สักเม็ด เจ้าอืดอาดยืดยาดเพิ่งมาเอาป่านนี้ แม้จะมีเหลืออยู่ก็คงถูกคนอื่นแย่งไปหมดแล้ว” ชายชราที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น ยกมือลูบหนวด จิตใจที่รู้สึกไม่ยุติธรรมในตอนแรก ตอนนี้กลับรู้สึกสงบขึ้นมาบ้างแล
