้ว
“นั่นสิ! ยาแต่ละชนิดในหอยาสวรรค์แห่งนี้ล้วนมีจำกัด ยาทะลวงขั้นระดับสี่ที่ถูกจัดวางไว้ตรงนี้ถูกคนซื้อไปแล้ว เฮ้อ! เหล่าหยางเอ๋ย เห็นเจ้าซื้อไม่ได้ ข้าเองก็รู้สึกยุติธรรมบ้างแล้วล่ะ”
เห็นพวกเขาแต่ละคนพูดกันคนละประโยค ผู้นำตระกูลหยางถลึงตา “ตาเฒ่าอย่างพวกเจ้านี่ อย่างนี้เขาเรียกว่าโรคจิต! เรียกว่าจิตใจไม่ดี! ยุติธรรมเสียที่ไหนล่ะ! เหอะ!”
เขาหันตัวไปมองเหลิ่งหวาที่กำลังสาวเดินมาอย่างแช่มช้า ก่อนจะยิ้มกว้างเดินเข้าไปหา “เหลิ่งหวาเอ๋ย! ยาทะลวงขั้นนี้ยังมีอยู่อีกหรือไม่? ช่วยบอกนายท่านของเจ้าให้ที ว่าขายให้ข้าสักเม็ดได้รึไม่?”
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งหวายิ้มอย่างสุขุม ตอบว่า “ในเมื่อท่านผู้นำตระกูลหยางเอ่ยปาก เรื่องนี้ข้าจะเรียนนายท่านให้ ข้าเชื่อว่าอย่าว่าแต่เห็นแก่แม่นางเสี่ยวเอ้อร์ แค่เห็นแก่เรื่องที่ท่านยอมขายอาคารหลังนี้ให้เราอย่างใจกว้าง นายท่านของข้าจะต้องให้สิทธิพิเศษแก่ท่านแน่”
เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน เพียงไม่กี่ประโยค ก็ทำให้ผู้นำตระกูลหยางรู้สึกราวกับมีดอกไม้เบ่งบานในใจ ภาพลักษณ์ของเหลิ่งหวาในสายตาเขากลายเป็นด้านบวกในพริบตา ยิ่งรู้สึกว่าได้หน้าได้ตาต่อหน้าสหายเฒ่าพวกนั้น พา
