่ ยามนี้ทั้งในและนอกหอล้วนมีคนคอยเฝ้าอยู่ วันรุ่งขึ้นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาก่อความวุ่นวายในงานเปิดกิจการแล้ว
ทว่าประมาณหนึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมประหลาดก็ได้กระจายไปทั่วเมืองร้อยนที กลิ่นหอมนั้นทำให้คนที่ได้สูดดมมันเข้าไปรู้สึกกระปรี้กระเปร่า คนที่กำลังวิตกกังวลเมื่อได้กลิ่นนี้ก็จิตใจผ่อนคลาย นั่นทำให้คนที่ได้สูดดมกลิ่นนี้ต่างก็ตกตะลึง และหลังจากหายจากอาการตกตะลึง ที่มากกว่าก็คือความฉงนฉงาย
“พวกเจ้าได้กลิ่นหรือไม่? กลิ่นหอมของยาในอากาศนี่หอมนัก ไม่รู้มาจากที่ใด”
“ทั่วเมืองร้อยนทีมีใครบ้างไม่ได้กลิ่นหอมนี้? เมื่อเช้าตอนข้าเพิ่งตื่นกำลังสะลึมสะลือก็ได้กลิ่นแล้ว ข้ารีบลุกออกจากเตียงแต่เช้ามืด เพียงแต่ตามหาไปทั่วก็ยังไม่รู้ว่ากลิ่นหอมของยากลิ่นนี้มาจากที่ใด”
“กลิ่นหอมของยานี่ช่างยอดเยี่ยมนัก หลายวันนี้ข้าแน่นหน้าอกไม่หายสักที แต่พอได้สูดดมกลิ่นนี้ อาการแน่นอกในหลายวันที่ผ่านมาก็หายไปไม่น้อย รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากทีเดียวล่ะ”
“จะว่าไปแล้วก็ใช่ ตอนข้าได้ดมกลิ่นนี้ก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวเลยล่ะ พวกเจ้าดู คนทั้งถนนต่างกำลังสืบหาที่มาของกลิ่นนี้กันอยู่!”
คนบนถนนใหญ่ต่างกำลังถกเถียงกัน พลันนั้นก็ได
