ตอนที่ 1953 เป็นห่วง
“คุณชายโม่เฉิน” เหลิ่งซวงพยักหน้าเล็กน้อย “นายท่านกับเจ้าตำหนักอยู่เรือนหลัง ต้องการให้ข้านำทางพวกท่านหรือไม่?”
“ไม่ต้อง เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถิด! พวกข้าไปเองได้” โม่เฉินยิ้มๆ โบกมือปฏิเสธ
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งซวงเบี่ยงตัวเล็กน้อย เพื่อให้พวกเขาไปก่อน แต่พอโม่เฉินเดินผ่านนางไป กลับเห็นคุณชายเด็กหนุ่มที่เดินตามเขาหันมามองนางด้วยสายตาแฝงรอยยิ้ม คนที่เดิมทีควรเดินผ่านหน้านางไป กลับหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง
“แม่นางเหลิ่งซวง ข้าชื่อน่าหลันจื่อเยี่ยน เขาเป็นพี่ชายของข้า” เขาพยักพเยิดไปทางโม่เฉิน ไม่รอให้เหลิ่งซวงพูดอะไร ก็รีบสาวเท้าจากไป
เหลิ่งซวงมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคุณชายชุดไหม รวมถึงพฤติกรรมแปลกๆ นั่น ได้แต่จ้องแผ่นหลังที่ห่างออกไปของเขาอย่างสงสัย ก่อนจะละสายตากลับมาแล้วหันตัวเดินจากไป
โม่เฉินชะลอฝีเท้า ชำเลืองมองน้องชายคนเล็กแวบหนึ่ง “นี่เจ้ากำลังทำอะไร?”
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! ข้าเพียงทักทายแม่นางเหลิ่งซวงเท่านั้น” น่าหลันจื่อเยี่ยนเอ่ยด้วยอารมณ์อันเบิกบาน
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปข้างในโดยไม่พูดอะไรอีก ไม่นาน ก็มาถึงลานสวนด้านใน ยังไม่ทัน
