เข้าไป ก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันของเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อดังขึ้น
“ไม่ต้องให้ข้ามากขนาดนี้ ข้าไม่ต้องใช้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย
“ทำไมจะไม่ได้ใช้? ท่านพกติดตัวเกิดได้ใช้ขึ้นมาเล่า?” เฟิ่งจิ่วจัดพวกยาเม็ดและยาน้ำเข้าพวกอย่างเป็นระเบียบ กล่าวว่า “ข้างบนนี้เขียนไว้หมดแล้วว่ายาอะไรใช้สำหรับอะไรบ้าง
“อีกสองสามวันข้าค่อยเตรียมของอย่างอื่นให้ท่านอีก” เธอเอ่ย ก่อนบอกให้เขาเก็บของบนโต๊ะ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อส่ายหน้าด้วยความจนใจ ทำได้เพียงเก็บของเหล่านั้นใส่ห้วงมิติ เวลานี้เอง เขาเงยหน้ามองไปนอกลานสวน เห็นโม่เฉินกับน่าหลันจื่อเยี่ยนกำลังเดินมาทางนี้
“อาจิ่ว เจ้ากำลังเตรียมของอะไรให้เขาหรือ? มีส่วนของข้าหรือไม่?” โม่เฉินยิ้มๆ เดินเข้ามานั่งลงข้างโต๊ะ ส่วนน่าหลันจื่อเยี่ยนกลับไม่กล้านั่ง ทำได้เพียงยืนอยู่ข้างหลังเขา
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาสองคนแวบหนึ่ง ยิ้มๆ ก่อนหันไปพูดกับน่าหลันจื่อเยี่ยน “คุณชายรอง นั่งเถิด!”
น่าหลันจื่อเยี่ยนได้ยินก็เผยยิ้ม ขณะกำลังจะรับคำแล้วนั่งลง ก็เห็นชายหน้าตาเย็นชาสวมชุดคลุมสีดำตรงหน้า ก็อดกระแอมเบาๆ ไม่ได้ ก่อนกล่าวว่า “ไม่ล่ะ ข้ายืนก็ดีแล้ว ข้ามาเป็นเพื่อนพี่ชายข้า พวกท
