อยู่แล้ว! ข้าก็เป็นลูกสาวที่ท่านพ่อรักที่สุดอย่างไรเล่า!” นางยิ้มร่าแล้วประจบ เขย่าแขนของเขา “ท่านพ่อๆ ท่านไปกับข้าด้วยนะเจ้าคะ!”
“เอาล่ะๆ ถึงเวลานั้นค่อยดูอีกทีก็แล้วกัน!” ผู้นำตระกูลหยางเอ่ย “ข้ายังมีเรื่องต้องไปทำ เจ้าไปเล่นของเจ้าเองเถิด” สิ้นเสียง เขาก็เดินออกไป
ตระกูลน่าหลัว ในห้องโถงใหญ่
ผู้นำตระกูลน่าหลันมองลูกชายคนโตที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ด้านหนึ่ง ก่อนถามว่า “หอยาสวรรค์ของภูตหมอจะเปิดกิจการแล้ว เจ้าได้ไปดูบ้างหรือยัง?”
“ไม่ขอรับ” น่าหลันโม่เฉินตอบ จิบชาหนึ่งคำ จากนั้นก็ควงถ้วยชาในมือเล่น
น่าหลันจื่อเยี่ยนที่นั่งอยู่อีกด้านมองพ่อของตน ก่อนจะหันไปมองพี่ใหญ่ของเขา เอ่ยว่า “ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าในเมืองมีหลายคนจับตาดูหอยาสวรรค์อยู่ เพราะพวกเขาไม่เพียงซื้อที่ดินผืนนั้นของตระกูลหยาง ยังซื้อพื้นที่แถบทะเลสาบผืนนั้นไปด้วย หนำซ้ำที่ดินแถบทะเลสาบยังวางค่ายกลไว้ด้วย ตอนนี้เข้าไปไม่ได้แล้ว แม้จะมองจากที่อื่น ก็มองไม่เห็นทิวทัศน์ในทะเลสาบแล้ว”
“เรื่องนี้มีอะไรน่าแปลก พวกเขาเคลื่อนไหวเอิกเกริกปานนี้ คนในเมืองพวกนั้นมีหรือจะไม่รู้? ข้าว่าคนพวกนั้นที่ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครม
