อนยืนขึ้น สะบัดชายเสื้อคลุมเบาๆ เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “จะว่าไป ข้าก็ไม่ได้ไปเยี่ยมนางมาหลายวันแล้ว วันนี้จะไปดูสักหน่อย ค่ำนี้ข้าไม่กลับมากินข้าวนะขอรับ”
เอ่ยจบ เขาก็สาวเท้าเดินออกไปข้างนอก ฝีเท้าเบาหวิวล่องลอย ราวกับเซียนที่ขี่เมฆจากไป แม้แต่บิดาและน้องชายคนเล็กของเขาก็ยังมองจนเหม่อลอย
“เจ้าลูกเนรคุณ!”
ผู้นำตระกูลน่าหลันสบถ แต่กลับโกรธไม่ลง รู้ว่าลูกชายคนโตของเขากำลังเตือนสติเขาว่า อย่าได้ทำอะไรที่จะทำให้เสียหน้า
“ท่านพ่อ ข้าจะไปกับท่านพี่ด้วย” น่าหลันจื่อเยี่ยนบอก ไม่รอให้พ่อของเขาพูดอะไร เขาก็รีบสาวเท้าเดินตามไปเร็วๆ “พี่ใหญ่ รอข้าด้วย ข้าไปด้วย!”
มองดูลูกชายสองคนจากไป ผู้นำตระกูลน่าหลันส่ายหน้า ก่อนจะเดินเอามือไพล่หลังออกไปด้วยเช่นกัน
จวนเฟิ่ง
มาที่นี่เป็นครั้งแรก น่าหลันจื่อเยี่ยนเดินตามพี่ชายคนโตเหมือนคนบ้านนอกเข้าเมือง มองซ้ายที มองขวาที เอาแต่ร้องด้วยความตะลึงตลอดทาง “สวรรค์! ไม่นึกเลยว่าที่นี่จะมีค่ายกลด้วย! ใครเป็นคนวางค่ายกลนี้กันนะ? ถ้าให้ข้าเดินเข้ามาคนเดียวต้องเข้ามาไม่ได้แน่!
จวนเฟิ่งแห่งนี้ดูจากข้างนอกเหมือนธรรมดามาก ใครจะรู้ข้างในกลับกว้างใหญ่เหมือนมีอีกแผ่นดิ
