นหนึ่ง พี่ใหญ่ ท่านดู ทางเดินและศาลาเหล่านี้ของพวกเขาประณีตงดงามกว่าของบ้านเราอีก”
ที่นี่มีผู้แข็งแกร่งซ่อนตัวอยู่ในที่มืดอะไรทำนองนั้นรึไม่? ทำไมข้ารู้สึกว่าพอเดินเข้ามาแล้วถูกคนจับตาดูอยู่?”
น่าหลันจื่อเยี่ยนที่เดินตามโม่เฉินกระซิบกระซาบ เพราะไม่ได้มองข้างหน้า จึงเดินชนพี่ใหญ่ของเขาที่จู่ๆ ก็หยุดเดินอย่างไม่ทันตั้งตัว เขายกมือลูบจมูก แล้วยิ้มแห้งๆ
“พี่ใหญ่ จู่ๆ ท่านก็หยุดเดินทำไมกัน?”
โม่เฉินมองเขา ส่ายหน้าแล้วเตือนว่า “เจ้าอย่ากระโตกกระตากไป อย่างไรเจ้าก็เป็นคุณชายของตระกูลน่าหลัน เจ้าทำตัวเช่นนี้ครั้งหน้าข้ายังจะกล้าพาเจ้าออกมาอีกหรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น น่าหลันจื่อเยี่ยนหน้าแดงเล็กน้อย แต่กลับพยักหน้าอย่างจริงจัง “อืม ข้าเข้าใจแล้ว”
ขณะกล่าว ก็เห็นหญิงงามคนหนึ่งที่สวมชุดกระชับตัวสีดำท่าทางเย็นชาเดินมาจากที่ไม่ไกล ยามเห็นหญิงสาวที่มีบุคลิกเป็นเอกลักษณ์ เขาอดดึงแขนเสื้อพี่ชายของเขาไม่ได้ “พี่ใหญ่ แม่นางคนนั้นเป็นใคร?”
โม่เฉินมองตามสายตาของเขา ก่อนตอบว่า “นางชื่อเหลิ่งซวง เป็นคนข้างกายของเฟิ่งจิ่ว” สิ้นเสียง ก็เห็นสายตาที่น้องชายคนเล็กจ้องเหลิ่งซวง จึงอดเอ่ยเตือนไม่ได้ “คนข้างกายเฟิ่
