ตอนที่ 1947 พื้นที่ส่วนตัว
ครั้นเห็นสายตาของทุกคนมองมา ชายชุดผ้าไหมหน้าตึงเล็กน้อย “ต้องเป็นคนที่มาชมทิวทัศน์ทะเลสาบแอบมาตกปลาที่นี่แน่ๆ ข้าไปดูหน่อย!”
เห็นเขาสาวเท้ายาวๆ เดินไป ทุกคนก็เดินตามไปด้วย ยามเดินตามกลิ่นหอมของเนื้อปลา เห็นเพียงหนึ่งชายหนึ่งหญิงนั่งอยู่บนกระบอกไผ่ลำใหญ่ ด้านหน้ายังมีกองไฟขนาดเล็กที่ยังไม่ดับ รวมถึงปลาขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือหนึ่งตัว ในมือทั้งสอง กำลังกินปลาโดยใช้ตะเกียบที่ทำจากไผ่อยู่
ทว่า ยามเห็นหญิงงามที่กำลังแย้มยิ้มดุจบุปผาบานในชุดแดง ความโมโหบนใบหน้าของชายชุดผ้าไหมก็จางหายไปในพริบตา กลายเป็นตะลึงในความงามและหลงใหลแทน
งามมาก…เป็นผู้หญิงที่งามยิ่งนัก โลกนี้มีผู้หญิงที่งามจนกระชากวิญญาณอย่างนี้ได้เช่นไรกัน?
ชุดสีแดงนั่นสะดุดตาดุจเปลวไฟ มองเห็นได้ทันทีแม้อยู่ไกล ดวงหน้างามสะคราญใบนั้น ไม่อาจหาคำมาบรรยายได้ในชั่วขณะ รู้เพียงว่า แค่แวบเดียว ความงามนั้นก็ทำให้หัวใจของเขาเต้น ทำให้เขาไม่อาจละสายตาออกไปได้
ครั้นเห็นดวงหน้างามสะคราญแย้มรอยยิ้มน่าประทับใจ ในแววตาเปี่ยมไปด้วยกิริยาชวนใจสั่นอย่างไม่อาจปิดบัง เสน่ห์ชวนหลงใหลที่แผ่ออกมาโดยเป็นธรรมชาตินั่น ทำให้หัวใจของเข
