่ะ”
“ที่นี่เป็นที่ของบ้านข้า แม่นาง เจ้าไม่รู้ว่าบ้านข้า…” ชายชุดผ้าไหมยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกตัดบทก่อน
“นายท่าน โฉนดที่ดินได้มาแล้วขอรับ” อิ่งอีมาหยุดยืนข้างกายเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ก่อนจะยื่นกล่องสี่เหลี่ยมสี่ด้านเท่ากันให้เขา
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับมา ก่อนยื่นให้เฟิ่งจิ่วโดยไม่เปิดดู “ให้เจ้า”
เฟิ่งจิ่วรับไปอย่างเบิกบาน เปิดออกดูแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อิ่งอี เจ้าทำงานได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เลย มาๆ ตรงนี้มีมีปลาเผาอยู่ตัวหนึ่งพอดี พวกข้าตั้งใจเก็บไว้ให้เจ้า”
“ขอบคุณนายท่าน ฮูหยิน” อิ่งอีกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เดินไปหยิบปลาเผาตัวนั้นขึ้นมา ก่อนจะถอยไปอยู่ข้างหลังทั้งสอง
เฟิ่งจิ่วได้ยินเขาเรียกว่าฮูหยินก็ยิ่งยิ้มกว้าง ส่วนเซวียนหยวนโม่เจ๋อยามได้ยินคำเรียกขานนั้น ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม้ทั้งสองจะยังไม่ได้แต่งงานกัน แต่การเป็นสามีหรือภรรยากัน เป็นเรื่องที่ช้าเร็วก็ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว
“อิ่งอี ไล่คนพวกนี้ออกไป” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ชอบใจที่ชายคนนั้นเอาแต่จ้องเฟิ่งจิ่วอย่างเปิดเผยเช่นนั้น
“ขอรับ!” เขารับคำ เก็บปลาเผา แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าคนพวกนั้น “ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลแล้ว โปรดออกไป
