องคนนั้น?
เห็นพวกเขาจากไป เฟิ่งจิ่วจึงหันไปมองอิ่งอีและยิ้มถามว่า “เจ้าซื้อที่นี่มาได้อย่างไร?”
“ที่แถบนี้เดิมเป็นที่ดินของตระกูลจางในเมืองนี้ ตระกูลจางเป็นตระกูลมั่งคั่งในเมือง ไม่ขาดเงิน แต่ข้าสืบรู้มาว่าหลายปีก่อนผู้นำตระกูลจางเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อหลายปีก่อน ตามหาหมอมารักษาอาการป่วยทั่วทิศ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงใช้ยาระดับห้าเม็ดหนึ่งแลกกับที่ดินแถบนี้มาขอรับ”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ที่แท้ก็อย่างนี้เอง”
เธอหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ท่านพูดถูก ใต้หล้านี้มีเงินก็ไม่แน่ว่าจะซื้อสิ่งที่ต้องการได้ แต่หากมียากลับต่างออกไป แม้จะเป็นคนที่แข็งแกร่งอีกสักเท่าใด ก็ต้องรักตัวกลัวตายกันทั้งนั้น”
เธอคล้องแขนเขา ยิ้มเอ่ยว่า “พวกเราไปกันเถอะ! แวะไปที่หอยาสวรรค์อีกรอบ ให้ตู้ฝานมาวางค่ายกลที่นี่”
“อืม” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับคำ ก่อนจะเดินออกจากที่นี่พร้อมกับเธอ
ข้างหลัง อิ่งอีเห็นทั้งสองเดินไปข้างหน้า จึงหยิบปลาเผาที่ยังร้อนกรุ่นออกมาจัดการภายในสองสามคำ เสร็จแล้วยังอดพึมพำไม่ได้ “หากฮุยหลางรู้ จะต้องเสียใจแน่ๆ ที่ไม่ได้ตามมา”
ด้านหน้าหอยาสวรรค์ ตู้ฝานกับเหลิ่งหวาเห็นพวกเขากลับมาอีกครั้ง จึ
