งถาม “นายท่าน มีเรื่องใดอีกหรือขอรับ?” เหตุใดกลับไปแล้วยังกลับมาอีก?
“อืม มีเรื่องจะกำชับให้เจ้าไปทำ” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ บอกตำแหน่งที่ดินบริเวณทะเลสาบให้เขารู้ “สุดท้าย เจ้ากำลังฝึกฝนและศึกษาเรื่องค่ายกลไม่ใช่หรือ? พอดีเลย อย่างนั้นก็มอบให้เจ้าก็แล้วกัน”
ตู้ฝานดวงตาเป็นประกาย “ไม่มีปัญหา นายท่านวางใจได้! ข้าจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวังแน่นอน”
หลังกำชับเสร็จ พวกเขาก็กลับไปที่จวนเฟิ่ง นั่งได้ไม่นาน ฮุยหลางก็มา
“นายท่าน” ฮุยหลางขานเรียก ก่อนรายงาน “เซียนจื๋อสุ่ยถามหานายท่านตลอดทั้งวัน บอกว่าหากนายท่านกลับมาให้ไปพบเขาด้วย”
ได้ยินอย่างนั้นเฟิ่งจิ่วจึงเอ่ยว่า “เจ๋อ ถ้าอย่างไรข้าไปพบเขาพร้อมท่านเป็นอย่างไร? อาจารย์ของท่านมาก็น่าจะหลายวันแล้ว ข้ายังไม่ได้พบเขาเลย!”
เงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองเขาแล้วถามขึ้นอีก “แต่อาจารย์ของท่านมาหาท่านมีเรื่องอะไรกันแน่? ท่านคงไม่ได้ปิดบังข้าอยู่หรอกกระมัง?” ตามหลักแล้วน่าจะมีเรื่องอะไร หลายวันมานี้เขาก็ไม่พูดอะไร ไม่อยากให้เธอรู้งั้นหรือ?
เขากุมมือเธอเมื่อได้ฟัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เขามาหาข้าเพราะมีเรื่องให้ช่วย แต่ข้ากำลังพิจารณาอยู่”
………………………………….
