เลสาบนี้จะมีปลาใหญ่ขนาดนี้อยู่ด้วย? แค่ตัวนี้ก็พอให้พวกเราสองคนกินแล้ว” เธอยิ้มบอก ใช้สองมือประคองปลาตัวใหญ่โดยไม่กลัวว่ามือจะเหม็นคาว ตรงกันข้าม เซวียนหยวนโม่เจ๋อตกปลาขึ้นฝั่งได้แล้วก็รีบถอยกรูด เลี่ยงไม่ให้โดนน้ำกระเด็นใส่
แถวนี้ไม่มีกิ่งไม้ มีแค่ต้นไผ่ ด้วยเหตุนี้ หลังจากเฟิ่งจิ่วฟันไผ่มาต้นหนึ่ง ก็เริ่มลงมือจัดการปลา เธอไม่ได้ใช้กิ่งไม้จุดไฟ แต่รวบรวมพลังธาตุไฟเพื่อใช้ย่างปลาโดยตรง
ยามกลิ่นหอมของปลาและกลิ่นหอมของไผ่กระจายไปในอากาศ ชายหญิงกลุ่มหนึ่งก็กำลังเดินมาทางนี้พอดี ครั้นได้กลิ่นหอมของปลาที่ลอยโชยมา พวกเขาชะงักเท้าหยุด
“น่าแปลก ทำไมที่นี่จึงมีกลิ่นหอมของเนื้อปลา?” ชายคนหนึ่งในกลุ่มสูดจมูก หันไปมองชายในชุดผ้าไหมที่อยู่ข้างๆ “เจ้าบอกว่าที่ดินแถบทะเลสาบเป็นของบ้านเจ้าไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมจึงมีกลิ่นหอมของเนื้อปลาที่นี่?”
กลุ่มชายหญิงที่ได้ยินคำถามนั้น ต่างหันไปมองชายในชุดผ้าไหมคนนั้น
………………………………….
