ลาไว้ด้านหนึ่ง ยกชายประโปรงขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปนั่งยองๆ ข้างเขา จากนั้นหยิบขวดออกมาจากห้วงมิติขวดหนึ่ง
“ขุดได้แล้วหรือยัง? ไม่ต้องมาก แค่นิดเดียวก็พอแล้ว”
“ตรงนี้” เขาใช้ดาบสั้นเขี่ยใส่ขวด ท่าทางเหมือนรังเกียจ
เฟิ่งจิ่วเห็นก็หัวเราะเบาๆ ใช่แล้ว เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเขาเป็นโรครักความสะอาดด้วย!
“เอาล่ะ ที่เหลือข้าเอง” เธอเก็บเหยื่อปลาใส่ขวด จากนั้นก็หยิบขึ้นมาสองตัวเอามาคล้องกับตะขอเบ็ดสองอัน ก่อนจะยื่นให้เขา “เอ้า หากตกได้เยอะ พวกเราก็เอากลับไปทำอาหารด้วย”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหยักยิ้มมุมปาก รับไปแล้วก็เหวี่ยงเบ็ดลงไปในทะเลสาบ เฟิ่งจิ่วที่ยืนเคียงไหล่อยู่เห็นแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะเหวี่ยงเบ็ดตามเขาไป ทั้งสองยืนอยู่ข้างกัน พลางพูดคุยกันเสียงเบา
ไม่นานก็มีปลามาติดเบ็ด เฟิ่งจิ่วกระตุกเบาๆ ก็ดึงปลาขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือขึ้นมาได้หนึ่งตัว เธอตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ว้าว! ท่านดู ปลาตัวนี้ไม่เล็กเลยล่ะ!”
ขณะกล่าวก็เห็นเขากระตุกเบ็ด ดึงปลาที่มีขนาดใหญ่กว่าของเธอถึงสองเท่าอย่างเห็นได้ชัดขึ้นมาหนึ่งตัว ครั้นเห็นปลาตัวนั้น เธอรีบเก็บปลาของตนเอง จากนั้นก็ไปช่วยเขาแกะปลาออกจากตะขอ
“ไม่นึกเลยว่าในทะ
