็จ้องพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้า คนตรงหน้าแม้จะเรียกว่าเป็นเด็กหนุ่ม แต่ก็ถือว่าเป็นชายหนุ่มได้เช่นกัน เพราะเขาดูเหมือนจะอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีแล้ว เสื้อผ้าสีขาวทั้งตัวดูเรียบง่าย บุคลิกอ่อนโยน ใบหน้ายิ่งดูงามโดดเด่น
ชายหนุ่มเช่นนี้ กลับเป็นเพียงบ่าวรับใช้? เพราะถึงอย่างไร บุคลิกที่ไม่แข็งกระด้างหรือถ่อมตัวเกินไปอย่างเขา เป็นสิ่งที่แม้แต่คุณชายจากตระกูลผู้ดีหลายคนก็ยังเทียบไม่ติด สามารถอบรมบ่าวรับใช้ให้ออกมาเป็นคนเช่นนี้ได้ นายท่านของเขา ต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ?
“พวกเจ้าไปดูตลาดตะวันตกมาแล้วหรือ?” เขาถาม
“ดูมาแล้วขอรับ” เหลิ่งหวาตอบอย่างนุ่มนวล
“นายท่านของเจ้าพอใจรึ?” ยามถามประโยคนี้ ผู้นำตระกูลหยางก็รู้สึกว่าตนเองถามคำถามไร้สาระ ไม่พอใจจะมาขอซื้อที่นั่นกับเขาหรือ? ด้วยเหตุนี้จึงกระแอมเบาๆ ก่อนถามอีกว่า “นายท่านของเจ้าตั้งใจจะใช้ที่นั่นทำอะไร?”
เหลิ่งหวายิ้มอ่อนโยน “ท่านผู้นำตระกูลหยาง วันนี้ข้ารับคำสั่งจากนายท่านให้มาเจรจาการซื้อขายกับท่าน หากท่านสงสัย หลังจากขายที่นั่นให้พวกข้าแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่นานไปเยือนที่นั่นดูสักครั้ง ย่อมรู้เองว่านายท่านของข้าทำธุรกิจอะไร แต่ตอนนี้ ยังไม่สะดวก
