เปิดเผยจริงๆ”
ผู้นำตระกูลหยางมองเหลิ่งหวาแวบหนึ่ง เขาเงียบไปก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ที่นั่นไม่ใช่ถูกๆ นะ”
“ท่านผู้นำตระกูลหยางเป็นคนของเมืองร้อยนที ย่อมไม่มีทางโก่งราคาที่เดิน เสนอราคาสูงเกินควรอยู่แล้ว” เหลิ่งหวาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ คล้ายไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าเขาจะเสนอราคาสูง
ได้ยินอย่างนั้นผู้นำตระกูลหยางนัยน์ตาไหวระริก จ้องเหลิ่งหวาด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะตะโกนออกไปข้างนอก “พ่อบ้าน”
“ท่านผู้นำตระกูล” ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
“ไปเอาโฉนดที่ดินอาคารในตลาดตะวันตกมา” ผู้นำตระกูลหยางกำชับ
ได้ยินอย่างนั้น หยางเสี่ยวเอ้อร์ชอบใจมาก เพียงแต่เห็นเหลิ่งหวายังคงยืนอยู่ ก็อดกระตุกมือท่านพ่อของนางเพื่อส่งสัญญาณไม่ได้ ผู้นำตระกูลหยางเห็นกลับแค่นเสียงขึ้นจมูก ไม่ได้เชิญเขาให้นั่งลง
เหลิ่งหวากลับไม่ถือสา หลังจากสะสางธุระเสร็จ เขายังต้องกลับไปรายงานนายท่านของเขาอีก!
ไม่นาน พ่อบ้านสูงอายุก็นำโฉนดมา ผู้นำตระกูลหยางกับเหลิ่งหวาดำเนินขั้นตอนที่เหลืออยู่ในห้องโถงจนเสร็จ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เหลิ่งหวาก็ประสานมือคารวะ “ข้าขอตัวกลับก่อน ท่านผู้นำตระกูลหยาง”
“ไม่ส่ง” ผู้นำ
