ใจ กอปรกับรู้สึกเขินอาย ในสมองไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ เพียงเอ่ยออกไปตามจิตใต้สำนึก “พี่ชายเหลิ่งหวาก็รูปงามมากเหมือนกัน”
เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน เพียงยืนเงียบๆ อยู่ด้านหนึ่ง
“เสี่ยวเอ้อร์ มาดื่มชาสักถ้วยเถิด!” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี บอกให้นางนั่งลงฝั่งตรงข้าม
หยางเสี่ยวเอ้อร์มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งข้างเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงอย่างเรียบร้อย หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ
พวกเขานั่งดื่มชากันในหอน้ำชาครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกออกไป ตามหยางเสี่ยวเอ้อร์ไปยังสถานที่ที่นางบอก
“พี่หญิงเฟิ่ง ตรงนี้เป็นที่ตั้งของตลาดทิศตะวันตกของเมือง แม้จะมีคน แต่ก็ไม่ได้เยอะเท่าเมื่อกี้ แต่ข้าจะบอกให้ว่าที่ดินของตระกูลข้าตรงนั้นเป็นตำแหน่งที่ดีที่สุดของที่นี่” นางเดินสาวเท้าเร็วๆ อยู่ข้างหน้า พลางอธิบายให้พวกเฟิ่งจิ่วฟังไปด้วย
เธอชี้ไปยังอาคารที่สูงที่สุดที่อยู่ข้างหน้าและเอ่ยว่า “พี่หญิงเฟิ่ง ท่านดู ที่นั่นแหละ”
พวกเฟิ่งจิ่วหันไปมองตาม เห็นอาคารสูงสามชั้นจากที่ไกลๆ แทบเรียกได้ว่าหากยืนอยู่บนชั้นสองของอาคารหลังนั้น ก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์รอบๆ ได้หมดแล้ว
เดินไปทางนั้นได้ครู่หนึ่งก็เหมือนว่าใกล้ถึงแล้ว แต่ครั้นเดิ
