นเท้ากลับต้องใช้เวลาพอประมาณกว่าจะถึง และเมื่อไปถึง เฟิ่งจิ่วตะลึงไปเล็กน้อย กวาดมองสภาพแวดล้อมรอบๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่อาคารหลังนั้น
“ฮี่ๆ”
หยางเสี่ยวเอ้อร์ยิ้มๆ “ที่จริง ที่จริงที่ดินผืนนี้ของตระกูลข้าไม่เลวหรอก เพียงแต่ เพียงแต่ว่า…” ยิ่งพูด นางก็ยิ่งเสียงเบาลง เหมือนรู้สึกไม่ค่อยดีนัก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกวาดมองแวบหนึ่ง อาคารสามชั้นหลังนั้นดูภายนอกเหมือนไม่เลวจริงๆ เพียงแต่บริเวณนี้ค่อนข้างห่างไกลความเจริญ
ที่นี่ไม่ถือว่าอยู่บนถนนการค้า แต่อยู่ลึกเข้ามาข้างในอีก ร้านรวงที่อยู่สองด้านซ้ายขวาของอาคารหลังนั้น รวมถึงด้านหน้าล้วนว่างเปล่า แทบจะเรียกได้ว่านอกจากพวกเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีใครอื่นอีกเลย
“ที่นี่ไม่มีใครผ่านมาเลย แม้แต่ร้านค้าแผงลอยก็ไม่มี นายท่าน นี่ห่างไกลผู้คนเกินไปหรือไม่ขอรับ?” เหลิ่งหวาถามเฟิ่งจิ่ว
“ห่างไกลเกินไปหน่อย” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า หันไปถามหยางเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่อีกด้าน “ที่นี่น่าจะเป็นถนนเหมือนกันนี่นา! เหตุใดร้านค้าเหล่านี้จึงว่างเปล่าหมดเลย? ไม่มีใครมาเช่าหรือ?”
………………………………….
ตอนที่ 1942 ทำไมเป็นเจ้าอีกแล้ว
“ร้านค้าบนถนนสองเส้นนี้ล้วนเป็นของบ้านข้า แต่ตระกูลหนึ่งที่ไม่ถูกกับตระกูล
