ข้าหาเรื่องพวกข้า ถนนที่เข้ามาที่นี่ถูกปิด หากจะเข้ามาที่ถนนสองเส้นนี้ต้องอ้อมไกลมาก ฉะนั้นคนส่วนใหญ่จึงไม่อยากมา ทำการค้าขายที่นี่ก็ทำไม่ได้กำไร ร้านรวงพวกนี้ของบ้านข้าจึงว่างเปล่ามาตลอด”
หยางเสี่ยวเอ้อร์อธิบาย ก่อนจะรีบเสริมว่า “พี่หญิงเฟิ่ง อาคารหลังนี้ไม่เลวทีเดียว อีกอย่างข้างหลังยังเป็นทะเลสาบสีเขียวด้วย ทิวทัศน์งามมากเชียวล่ะ”
“เข้าไปดูได้หรือไม่?” เฟิ่งจิ่วมองอาคารหลังนั้น พลางถาม
“ได้สิ! ที่นี่มีคนของบ้านข้าคอยเฝ้าอยู่ ข้าพาพวกท่านไปเอง” นางยิ้มร่า รีบเดินเข้าไปข้างใน ไม่นานก็มีชายชราผู้หนึ่งปรากฏกายเพิ่มมาด้านหลังพวกเขา
“พี่หญิงเฟิ่ง พวกท่ารีบเข้ามาเร็ว” หยางเสี่ยวเอ้อร์ยืนกวักมือเรียกจากตรงนั้น สาวนชายชราที่อยู่ข้างๆ ก็ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ด้านหนึ่ง คอยมองพิจารณาเฟิ่งจิ่วอย่างแนบเนียน
“ลุงหยาง ข้าพาพวกเขาขึ้นไปเอง ท่านทำงานต่อเถอะ!” หยางเสี่ยวเอ้อร์หันไปบอกชายชรา
“ขอรับ คุณหนูรอง” ชายชรารับคำ หันไปคารวะพวกเฟิ่งจิ่วหนึ่งครั้งแล้วถอยออกไป
“พี่หญิงเฟิ่ง ท่านดู ที่นี่คือชั้นหนึ่ง พื้นที่กว้างขวางมาก นอกจากข้างหน้าแล้ว ยังมีลานกว้างข้างหลังด้วย ลานข้างหลังกว้างมาก แล้วยังแยกออกไป
