แล้วเจ้าไปส่งนางกลับบ้านก็แล้วกัน!”
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนหันไปชวนหยางเสี่ยวเอ้อร์ “แม่นางเสี่ยวเอ้อร์ เราไปข้างหน้ากันเถิด! ข้าจะแนะนำคนอื่นๆ ให้ท่านรู้จัก”
“หา? แนะนำคนอื่นๆ ให้ข้ารู้จัก? ดีเลยๆ!” นางพยักหน้าด้วยความดีใจ หันไปพูดกับเฟิ่งจิ่ว “พี่สาวเฟิ่ง งั้นพวกเราไปข้างหน้าก่อนนะ เจอกันตอนกินข้าวเย็น”
เหลิ่งหวาพยักหน้าให้เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อเล็กน้อย จากนั้นก็พานางไปข้างหน้าเรือน
มองดูสองคนนั้นเดินออกไป เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “เด็กคนนี้น่าสนใจมากใช่ไหม?”
“ไม่เห็นรู้สึก” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม้แม้แต่จะหันไปมองทางนั้นสักนิด ในสายตาของเขา ไม่มีใครดึงดูดสายตาของเขาได้เท่าเธออีกแล้ว
ในอีกด้านหนึ่ง ณ จวนหยาง ผู้นำตระกูลที่ตามหาคนจนแม้แต่ลูกสาวของตนเองก็หายไปด้วย หลังกลับมาถึงบ้านก็เดินเอามือไพล่หลังไปมาด้วยความร้อนใจ พลางชะเง้อมองข้างนอกเป็นระยะ
เขากลับมาได้พักหนึ่งแล้ว แต่ลูกสาวยังไม่กลับมา หายไปไหนของนางกันนะ?
“ผู้นำตระกูล มีคนจากตระกูลน่าหลันมาขอรับ”
………………………………….
ตอนที่ 1932 เมื่อถึงเวลาย่อมรู้เอง
ผู้นำตระกูลหยางที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้อ
