งโถงได้ยินก็ชะงัก “คนจากตระกูลน่าหลัน? ให้เข้ามา!” เขาตะโกนตอบไปข้างนอก ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเด็กรับใช้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก
“คารวะท่านผู้นำตระกูลหยาง”
“เจ้าเป็นคนของตระกูลน่าหลัน?” ผู้นำตระกูลหยางจ้องพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า ปกติเขากับตระกูลน่าหลันไม่เคยคบค้าสมาคมกัน เหตุใดคนของตระกูลน่าหลันจึงมาเยือนถึงบ้านได้
เด็กรับใช้ชายดึงป้ายห้อยเอวยื่นไปข้างหน้า “ท่านผู้นำตระกูลหยาง ข้าเป็นเด็กรับใช้ที่เรือนหน้า รับคำสั่งให้มาถ่ายทอดคำพูดขอรับ”
ผู้นำตระกูลหยางตรวจสอบป้ายห้อยเอว ก่อนส่งคืนเขาหลังจากพบว่าไร้ข้อกังขา ถามด้วยความสงสัยว่า “คำพูดอะไร?”
“คืออย่างนี้ขอรับ คุณหนูรองของจวนท่านไปกับแขกของจวนเราคนหนึ่งแล้ว น่าจะกลับถึงบ้านค่ำสักหน่อย ขอท่านอย่าได้เป็นห่วง” เด็กรับใช้รีบถ่ายทอดคำพูด
“แขกของจวนพวกเจ้า?” ผู้นำตระกูลหยางได้ยินก็ตะลึง “เสี่ยวเอ้อร์ของข้าเหตุใดจึงไปกับแขกของจวนพวกเจ้า? แขกของจวนพวกเจ้าเป็นใคร? เป็นหญิงหรือเป็นชาย? เสี่ยวเอ้อร์ของข้าจะมีอันตรายหรือไม่? นี่พวกเขาไปไหนกัน?”
ได้ยินเขาถามคำถามรัวๆ ติดกัน เด็กรับใช้หนังตากระตุก ตอบว่า “เรื่องนี้ข้าน้อยไม่ทราบ เพียงมาส่งข่า
