วเท่านั้นว่าขอท่านอย่าได้เป็นห่วง คนที่ท่านผู้นำตระกูลของเราเชื่อใจได้ น่าจะไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้น ข้าน้อยมาถ่ายทอดคำพูดเสร็จแล้ว ขอตัวกลับก่อน”
เห็นเด็กรับใช้คารวะแล้วถอยออกไป ผู้นำตระกูลหยางขมวดติ้ว กลับไปนั่งครุ่นคิดบนที่นั่งเจ้าบ้าน
ลูกสาวของเขาไปกับคนอื่นได้อย่างไรกัน? นี่คงไม่ได้ไปกับผู้ชายแล้วกระมัง? เด็กคนนี้ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงจริงๆ นี่ตั้งใจทำให้เขาเป็นห่วงอยู่บ้านหรืออย่างไร!
ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่เด็กรับใช้กลับไปเขาก็เดินกลับไปกลับมาด้วยความกังวลอยู่ที่บ้านตลอด กระทั่งอาทิตย์ลับขอบฟ้าฝั่งตะวันตกก็ยังไม่เห็นลูกสาวกลับมา ครั้นเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว กอปรกับลูกสาวของตนเองก็ไม่รู้หายตัวไปกับใครที่ไหน ค่ำขนาดนี้ก็ยังไม่กลับมา ในที่สุดเขาก็นั่งไม่ติด
“ไม่ได้การ ข้าต้องไปถามที่ตระกูลน่าหลันสักหน่อยแล้ว” เขาสั่งให้คนเตรียมเกี้ยว ขณะเดินออกมาถึงหน้าประตูใหญ่เตรียมตัวจะออกไป ก็พลันได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังมา
“ท่านพ่อ!”
เขาหันหลังไปดูทันที “เสี่ยวเอ้อร์?” รีบสาวเท้าเดินไปทางนั้น ตรวจสอบลูกสาวตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้า “เจ้าลูกคนนี้ นี่เจ้าหายไปไหนมา? ค่ำขนาดนี้เพิ่งจะกลับมา? เจ้ารู้หรือไม่
