พ่ออยู่บ้านเป็นห่วงเจ้าขนาดไหน?” ขณะกล่าว ก็สูดจมูกดมกลิ่นสองสามที ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่เจ้ายังดื่มสุรามาด้วยหรือ?”
“ฮี่ๆ ท่านพ่อ จมูกท่านดีนัก แต่ข้าไม่ได้ดื่มมากนัก ดื่มไปเพียงสองแก้วเท่านั้น” หยางเสี่ยวเอ้อร์เอ่ยด้วยใบหน้าเบิกบาน “วันนี้ข้าไปเล่นที่บ้านของพี่สาวเฟิ่ง บ้านของพวกเขาสวยมาก ท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าก็จะไปอีก”
“พี่สาวเฟิ่งอะไรกัน? พี่สาวเฟิ่งจากไหนอีก?” ผู้นำตระกูลหยางขมวดคิ้วถาม สายตาตวัดมองไปทางเด็กหนุ่มชุดขาวที่อยู่ข้างๆ “แล้วเจ้าเป็นใครอีก?”
เหลิ่งหวาจึงก้าวเข้ามาคารวะ ยิ้มตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านผู้นำตระกูลหยาง ข้าแซ่เหลิ่ง รับคำสั่งของนายท่านมาส่งบุตรีของท่านที่บ้าน”
“ท่านพ่อ เขาก็คือพี่ชายเหลิ่งหวา” หยางเสี่ยวเอ้อร์คล้องแขนพ่อของนางพลางอธิบาย ยิ้มจนดวงตาโค้นมนเหมือนจันทร์เสี้ยวยามจ้องมองเด็กหนุ่มที่ทั้งอ่อนโยนและรูปงามคนนั้น
“เจ้านายของเจ้าเป็นใคร?” เขาขมวดคิ้ว คนคนนี้เป็นใคร? เจ้านายของใครเป็นใคร? หรือในเมืองนี้ยังมีคนที่เขาไม่รู้จักอีก?
เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน “อีกไม่กี่วันท่านผู้นำตระกูลหยางก็จะรู้เอง” เอ่ยจบเขาก็ประสานมือเล็กน้อย “ข้าขอตัวลา”
………………………
