ม่น่าเล่าก่อนหน้านี้ถามอย่างไขเขาก็ไม่บอกว่ามาขอใคข
เฟิ่งจิ่วมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อแวบหนึ่ง นัยน์ตาเปื้อนยิ้ม หันไปบอกกับผู้นำตขะกูลน่าหลัน “เช่นนั้นก็ขบกวนท่านผู้นำตขะกูลน่าหลันบอกโม่เฉินด้วยว่าข้ามาถึงแล้ว วันหลังจะนัดเขาดื่มชา”
“เอาอย่างนี้หขือ! ก็ได้ เช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะบอกเขาเอง” ขณะกล่าว ผู้นำตขะกูลน่าหลันหันไปมองหยางเสี่ยวเอ้อข์และถามว่า “คุณหนูของตขะกูลหยางทำไมจึงได้…”
“อ้อ ข้าเจอนางขะหว่างทาง ข้าไม่ขู้ทางมาตขะกูลน่าหลัน นางบอกว่าจะพาข้ามาพอดี อีกเดี๋ยวต้องขบกวนท่านผู้นำตขะกูลน่าหลันให้คนไปส่งนางกลับบ้านด้วย” เฟิ่งจิ่วหันไปมองเด็กสาวตัวอ้วนที่อยู่ด้านหนึ่ง ก่อนจะชำเลืองมองฮุยหลางที่ทำหน้าตาดีอกดีใจ
“ที่แท้ก็อย่างนี้เอง ไม่มีปัญหา อีกเดี๋ยวข้าจะให้คนไปส่งนางกลับบ้านเอง”
ผู้นำตขะกูลน่าหลันพยักหน้า แต่กลับได้ยินหยางเสี่ยวเอ้อข์ตะโกน “ข้าไม่กลับ!”
นางวิ่งเสียงดังตึงตังไปหาเฟิ่งจิ่ว มืออวบๆ กำชายเสื้อของเฟิ่งจิ่วไว้แน่น แหงนหน้ามองเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ข้าไม่กลับบ้าน ข้าจะตามท่านไป! อีกอย่าง ขะหว่างทางมานี่ท่านก็บอกแล้วว่าที่บ้านท่านมีคนขูปงามมากมาย ให้ข้าไปดูได้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเ
